Mετά την αποθέωση, είναι λογικό να έρθει και ο όλεθρος :p Και ως ώριμος μεσήλικας πλέον, μπορώ να χειριστώ μια τέτοια κατάσταση. Πέρασαν 2 μήνες από το πρώτο μας λάιβ. Γιορτές, εξεταστικές μας κράτησαν μακριά για όλο αυτό το διάστημα.
Μετά νιώσαμε ότι ήρθε η ώρα να ξαναπαίξουμε.
- Λάιβ την Παρασκευή;
- Μα έχουμε να πιάσουμε τα όργανά μας 2 μήνες.
- Ε και τι πειράζει!
- Σωστά δεν το είχα σκεφτεί έτσι! Πόσες πρόβες θα κάνουμε;
- Ώχου υπερβολικός είσαι ρε αγόρι μ! Μια πρόβα την προηγούμενη και του Θεού αρέσει!
- Μα τι λέω ο τρελός.. έχεις απόλυτο δίκιο.
Ο διάλογος είναι φανταστικός, αλλά κάπως έτσι ξεπεράσαμε όποιους ενδιασμούς είχαμε. Μπερδεύτηκαμε με τους Ζέπελιν και να τα αποτελέσματα! Η πρόβα της προηγούμενης πήγε καλά και μάλλον αυτό ήταν ακόμη πιο κακό/αποπροσανατολιστικό. Τουλάχιστον για μένα, γιατί τούτη τη φορά δεν υπήρχε άγχος. Ήμουν πολύ χαλαρός και μάλλον αυτό οδήγησε σε πολλά λάθη, γκάφες και παντελή έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης. Αλλά όσοι βιαστείτε να με ταμπελώσετε ως “Ο άνθρωπος που αμαύρωσε την ιστορία των Looney Tunes” κάνετε μεγαλο λάθος. Όλη η ομάδα αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν.
Μικρόφωνα που είχαν μείνει κλειστά. Κιθάρες που δεν έπαιζαν, καλώδια που έβγαιναν από τις κιθάρες εν ώρα κυριολεκτικής “εκτέλεσης” τραγουδιών, πλήκτρα που δεν είχαν ένταση και πολλά άλλα σκιαγραφούν ένα όχι ιδιαίτερο κολακευτικό αποτέλεσμα.
Πως τα αντιμετώπισα εγώ όλα αυτά; Με χορό. Πολύ χορό. Άλματα, χορός, άλματα και πάλι χορός. Πάνω στον χορό, πατάω το καλώδιο, βγαίνει το βύσμα από την κιθάρα, γκαντ ντάμιτ. Δεν πτοούμαι, σκύβω, πιάνω το βύσμα, το ξαναβάζω στην κιθάρα και συνεχίζω. Έτσι απλά.
Ο κόσμος, λένε οι άλλοι, δεν γούσταρε. Μην έφταιγε ότι καν δεν προλάβαμε να ανανεώσουμε την πλέιλίστ μας; Εγώ δεν το κατάλαβα, αλλά δεν πολυασχολήθηκα ούτε με αυτό το θέμα. Ήταν το πιο κακό λάιβ της ζωής μου (νομίζω) και ένα από αυτα που διασκέδασα παραπάνω. Και σύμφωνα με σοφή ατάκα του μπασίστα Λεωνίδα (αγαπάμε και σεβόμαστε λεωνίδα, όλοι όσοι διαβάζουμε αυτό το μπλογκ τώρα), πρώτα από όλα παίζουμε για ΕΜΑΣ. Ναι, εγώ συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Και σύμφωνα με την παραπάνω ρήση, η χτεσινή εμπειρία δεν μπορεί παρά να μου μείνει αξέχαστη.
Αξέχαστο θα μου μείνει και το σόλάρισμα στο τέλος του In trance, που αποφασίζω ότι έχω ωριμάσει αρκετά για ένα σόλο/αυτοσχεδιασμό, που θα τραβήξει λίγο σε μήκος. Το πίστευα βαθιά μέσα μου όμως. Και αρχίζωω.. και πω πω, έκανα ωραίο θόρυβο.. είμαι κοντά στην απογείωση της κιθαριστικής μου καριέρας.. σκέφτομαι: εσύ χέντριξ τρέμε και ποταπέ τζίμι πέιτζ, από εδώ και μπρος έχεις βρει τον δάσκαλό σου…
… και άξαφνα ένας νέος, απόλυτα απρόσμενος, όλεθρος κάνει την εμφάνισή του, μια τεράστια νέα αποτυχία, να προστεθεί στις προηγούμενες γκάφες:
Ο κόμφις χάνει την ταστιέρα του
… και πάνω που είχε αρχίσει να λύνεται, να πιστεύει ότι ναι, κατάφερε να γίνει η επιτυχημένη αφορμή για ένα τζαμάρισμα, με τους συμπαίχτες του, το οποίο θα απολάμβαναν όλοι, μπάντα και κοινό, βρίσκεται μετέωρος. Χωρίς θόρυβο, χωρίς ήχο, να ψάχνει με αγωνία την κλίμακά του. Και αυτά τα φώτα τύπου ντίσκο που αναβοσβήνουν, τον μπερδεύουν ακόμη παραπάνω. Μοιάζει απελπισμένος και αμήχανος, πατάει ανεπιτυχείς νότες, η μια λάθος νότα διαδέχεται την επόμενη, μέχρι που την ξαναβρίσκει την ταστιέρα του, ώστε να καταφέρει να τελειώσει ότι ξεκίνησε…
Η αγωνία της στιγμής ήταν μεγάλη, αλλά ξεδιάντροπα θα σας πω ότι ούτε και αυτό στάθηκε αρκετό να μου διώξει το κέφι.
Κονκλούζιονς:
- Ποτέ ξανά λάιβ μετά από 2 μήνες απραξίας
- Ποτέ ξανά η ίδια πλέιλιστ
- Δεν αποχωριζόμαστε το άγχος μας, επ ουδενί στην διάρκεια ενός λάιβ
- Μουσική παίζουμε πρώτα από όλα και πάνω από όλα ΓΙΑ ΕΜΑΣ
Θα ακολουθήσουν κάποια βίδεα, με λιγοστές πιθανότητες να σας ταρακουνήσουν, αλλά ας δεχτούμε ότι απλά μετράει η προσπάθεια.
ΥΓ 1: Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας τ’ αφεντικό (γνωστός και ως φανκάς) μετράει: ” Ένας δύο τρεις τέσσερις!“ (σ.σ. Ήμαστε 5 στη σκηνή, ο ντράμερ, 2 κιθαρίστες, η πληκτρού και ο μπασίστας)
Ο Λεό (o μπασίστας) συμπεραίνει: “Εγώ δεν υπάρχω!”
ΥΓ 2: Τα μέλη της μπάντας μπορούν να πιουν δωρεάν ποτά, αλλά μόνο τζόνι, από ουϊσκυ και κάποια ακόμη (φτηνά) συγκεκριμένα ποτά.. τι να πεις..
YΓ 3: Και άλλο ένα σοφό που μας είπε ο Λεό – το οποίο ήταν κλεμμένο -: “”Η θα παίζω μουσική όπως θέλω, ή καθόλου” (τάδε έφη Otto v. Bismark)
Leo kai Tzampatzakis prepei na nai trelo didimo
ta videakia me tis gafes plieas!
ειναι περιπτώσεις λέμε. Γμτι προσπαθώ να ανεβάσω βιντεάκια και δεν μπορώ, δεν γνωρίζω γιατί όμως!!
To καλώδιο, πριν βισματωθεί στην κιθάρα, περνάει από την πίσω μεριά και μέσα από τη ζώνη, κατεβαίνει από μπροστά και βισματώνεται. Όλα αυτά είναι εκ των ων ουκ άνευ, ειδικά σε κιθάρες που έχουν το βίσμα μπροστά και προς τα κάτω (π.χ. Strats) καθώς επίσης και κάτω (π.χ. Les Paul). Γιατί στις χειρότερες ιστορίες φρίκης, δεν χάνεις απλά τον ήχο σου, αλλά όλο το βίσμα από την κιθάρα. Να μην αρχίσω να περιγράφω καλώδια να κρέμονται, τρύπες χάσκουσες στη κιθάρα και σκλήθρες από το ξύλο…
Και, ναι μεν θα συμφωνήσω με τον Λεό και τον Βίσμαρκ (χθες τυχαία διάβασα κάπου το λεγόμενό του), αλλά παίζουμε μουσική για εμάς τουγκέδερ. Γιατί αμανείναι να παίζει ο καθένας μουσική για τον εαυτό του, έχει και κάτι ωραίες γωνίες η Θεσσαλονίκη (με ανταγωνιστές τους κουλουρτζήδες).
ναι και ο λεό αναφερόταν στο “ΕΜΑΣ” … γιατί τ’αφεντικό μα πρότεινε να παίζουμε πιο πιασάρικα, γνωστά σόνγκια.. εκεί κολλούσε το σχόλιό του
Όπως “Αll American Rejects” ασούμε; Λιεχ!
τι εστί ολ αμέρικαν ριτζεκτς? δεν γνωρίζωωω!
Aυτοί οι πάπαροι που τραγουδάνε “When you see my face/hope it gives you hell/hope it gives you hell”.
Red Hot Chilli Peppers?
RHCP ? αν παίξαμε RHCP? δεεν παίξαμεε ! Και το σονγκάκι τούτο εν το έχω ακούσει.. εμ δεν ακούω και καθόλου ραδιόφωνο
Aυτό ρωτάω, τι είναι τα “πιο πιασάρικα” που πρότεινε ο φανκάς; Χατζηγιάννη; Τάμτα; Ταμτάκο;
Δεν χρειάζεται, το [Gives You Hell] έχω ακούσει εγώ για όλους σας, ‘μώ τα γερμανικά χαζοραδιόφωνα (δηλ. ένα-δυο αντίστοιχα με τον Star FM που παίζουν εδώ στο ράδιο του εργαστηρίου). Κάθε μέρα τα ίδια!
όχιι, πυξ λαξ, και γενικοτερη έντεχνη ελληνική δισκογραφία, και κριπτονάιτ, και τέετοια :p
Nαι νταξ, να τα παίξουν μόνοι τους!
Katalaba…to show prepei na htan polu kako gia na mhn s’afhnei oute o internes na anebaseis ntokoumenta!
νομίσκω βρήκα τρόπο! Μετατρέπω τα βιντεάκια σε μορφή .wmv και τουλάχιστον στο veoh.com θα ανεβούν. οπότε αύριο πρωί θα έχω ανεβασμένα δύο! Fool for your lovin και Nobody’s wife μάλλον
Pingback: Looney Tunes Live at Funkey (5-02-2010) vol.II: Bίδεα | Comfis
Μερικές διορθώσεις
Όσον αφορά το ΥΓ1, αυτό έγινε όταν ο Φανκάς ήρθε να μας καλέσει να βοηθήσουμε το επόμενο γκρουπ στα φωνητικά, καθώς ξέμειναν από τραγουδιστή (προγραμματισμένο τρόπον τινά, άλλη ιστορία αυτό και δε μας αφορά).
Οπότε μετράει (αυτούς που τραγούδησαν) και λέει το 1,2,3,4 κοιτάζει τον Λεό -δεν τον μετράει- συνεχίζει τη φράση του και ο Λεό αναφωνεί “Εγώ δεν υπάρχω!”
Οσον αφορά την ατάκα του Otto V. Bismark, δεν την είπε σκέτη ο Λεό. Όλο το μεγαλείο γίνεται στον τρόπο που παρατείθονται οι ατάκες. Αντιγράφω από το μέιλ του:
—-
Δύο φράσεις που έμειναν στην ιστόρια
Οtto von Bismark ” Η θα παίζω μουσικη όπως θέλω, ή δεν θα παίζω καθόλου””
Μπαμπης ο ταναλιας ” ΠΑΟΚ είμαι χάλια , βλέπω έναν αετό που χει δυο κεφάλια”"
—
άρη θενξ για τις διορθώσειιιις! ο τύπος είναι θεός
“…όλο το μεγαλείο γίνεται”
τι ωραία που τα γράφω ώρες ώρες.