Comfis

To κρύο και το πριπρί

// February 3rd, 2010 // αστειάκια

Εδώ και καιρό κάνει κρύο. Πολύ κρύο. Το 0 πλέον είναι οικείο. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φάση που να είχε τόσο πολύ 0. Και για εσάς που θεωρείτε το 0 αστεία θερμοκρασία, σας έχω μια νέα πρόκληση. Δοκιμάστε να γυρίσετε την Εγνατία, μεταμεσονύχτιες ώρες, με τη μηχανάρα σας.

Την ίδια πρόκληση έβαλα και στον εαυτό μου:

- Γιώργο, αν δεν βρέχει καρεκλοπόδαρα, ανεξάρτητα θερμοκρασίας και ώρα της ημέρας, θα κυκλοφορείς με το τίμιο πριπρί σου;

- Υπάρχει λόγος να το κάνω αυτό;

- Ναι, ηλίθιε, υπάρχει! Και μη ρωτάς πολλά.

- Τι μη ρωτάω πολλά;

- Ρε μη λες πολλά μην έρθω από κει να σε ζμπάσω στο ξύλο, βλαμμένε

- Καλά αν είναι έτσι, είμαι μέσα. Να αγοράσω κανένα ειδικό μπουφάν για μηχανές, αυτά τα ποζεράδικα με τις μεγάλες βάτες τότε.

- Γιου μπερε νοτ μπάι σατς κάιντ οφ μπουλσιτ.

- Καλά ρε μάστορα!

Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει συμβατικό μπουφάν, κασκόλ, γάντια έστω πλεκτά και κάλτσες κατά προτίμηση κανονικές (όχι μικρού μεγέθους) και φυσικά κράνος. Αλλά τι κράνος είναι αυτό! Από αυτά τα μισά κράνη που δεν έχουν κάλυμμα για το σαγόνι.

Με το κασκόλ τυλίγεις όσο μέρος του προσώπου ξεφεύγει από το κράνος. Με το λουράκι του κράνους σταθεροποιείς το κασκόλ. Ανεβάζεις τις κάλτσες ψηλά (όσο ψηλά πάνε). Βάζεις τα γάντια μέσα από το μπουφάν. Φροντίζεις να φοράς ρούχο που να μπαίνει μεσα στο παντελόνι (είτε ένα φανελάκι είτε κάποιο πουκάμισο). Η ώρα είναι 2 το ξημέρωμα και το θερμόμετρο δείχνει -2. Ο Βαρδάρης φυσάει με 6 μποφόρ.

Ανεβαίνεις  θαρραλέα στη μηχανή. Ξεκινάς.. αρχικά σφίγγεσαι! Συσφίγγεις όσους περισσότερους μυες μπορείς, γιατί ότι δεν σφίγγεται αρχίζει και τρέμει. Μετά από 2′ αυτό το κόλπο δεν πιάνει.. αρχίζεις να τρέμεις ολόκληρος. Από το στόμα βγαίνει ένα μμμμμ που εξελίσσεται σε μπργκουμφφ μπρρρρ γκρρρ μπρρ πφφφφ τσουπρ τσουπρ μμπρρρρ. Όσο προχωράει η ώρα αδυνατείς να ελέγξεις τις ηχητικές σου αντιδράσεις, οπότε ξεσπάς σε παραλήρημα μουγκρητών.

Τα γάντια νόμιζες ότι σε προστάτευαν. Σκατά σε προστάτευαν. Προς το τέλος της διαδρομής σκέφτεσαι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να πας την υπόλοιπη διαδρομή με 3η, γιατί απλά το αριστερό σου χέρι δεν υπακούει στην εντολή να λυγίσει το αμπραγιάζ. Άσε που εκείνο το κατούρημα που ένιωθες πριν ξεκινήσεις εντείνεται με τρόπο εκθετικό μέχρι που να φτάσεις σπίτι.

Είσαι πια λίγα μέτρα από τον προορισμό σου. Φτάνεις, εν μέσω παραμιλητών και βρισιών.  Ξεπεζεύεις και τρέμοντας, προσπαθείς να φτάσεις στην πόρτα. Ω νοο, πρέπει να βγάλεις το κλειδί από την τσέπη για να ανοίξεις την πόρτα. Άθλος μέγιστος, αλλά και εδώ αποδεικνύεσαι αρκετά σκληρός. Τρέχεις σαν τρελός στην τουαλέτα για εκείνο το κατούρημα που λέγαμε (αυτή η υπόθεση με το κατούρημα τείνει να γίνει μείζον θέμα αυτού εδώ του μπλογκ) και διαπιστώνεις μια συρρίκνωση της τάξεως του 80% σε όργανο απαραίτητο για αναπαραγωγή και κατούρημα.

- Μπράβο, είμαι περήφανος για σένα. Αύριο πάλι!..

Blog’s OST: Parov Stelar – Hurt