Τόσο καιρό, όσοι διαβάζετε συστηματικά εδώ, θα παρατηρήσατε ότι σας γκρινιάζω διότι φέτος δεν κατάφερα να βρω μια ταινία που να την λατρέψω, ρε παιδί μου! Σας ανακοινώνω ότι σήμερις σταματάει η γκρίνια μου! Η ταινία λέγεται “Ο Δρόμος” και σκηνοθετεί ο John Hillcoat (σκηνοθέτησε το Proposition του 2005, που θα κατεβεί αύριο κιόλας, προς άμεση προβολή). Την μουσική υπογράφει το αγαπημένο δίδυμο Nick Cave-Waren Ellis (που έφτιαξαν το αριστουργηματικό σκορ του The assasination of Jesse James).
Σε ένα εφιαλτικό μετα-αποκαλυπτικό μέλλον, ο άνδρας και το αγόρι πραγματοποιούν μια πορεία χωρίς ακριβή προορισμό! Ο δρόμος τους περνάει μέσα από όξινη βροχή, καμμένη γη, στάχτη και μόνιμη καταχνιά! Μόνιμη αγωνία τους, η εύρεση τροφής, μοναδικό κίνητρο, η επιβίωση. Δεν υπήρχε ίχνος ελπίδας και η απουσία ελπίδας ή κάποιας προσδοκίας, είναι πραγματικά ανυπόφορη. Εκεί αποδίδω το ότι από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή το στομαχί μου είχε δεθεί κόμπο!
Ταινία σαν και αυτή δεν έχω δει άλλη στη ζωή μου (έχω την εντύπωση ότι μια ταινία του Χάνεκε έχει παρόμοια θεματολογία και αντίστοιχη ατμόσφαιρα, αλλά ποτέ δεν κάθισα να την δώ ολόκληρη και να μπω στο πετσί της)! Οι ήρωες, αποστεωμένοι, κατατρομαγμένοι, εξαντλημένοι, η ατμόσφαιρα ζοφερή, βαριά, βγαλμένη από εφιάλτη. Η φωτογραφία απίστευτα υποβλητική. Τόσο όμορφες δυσάρεστες φώτογραφίες, μάλλον πρώτη φορά συναντώ στο σινεμά.. Και εκεί που η στεναχώρια σε έχει κατακλύσει σε τέτοιο βαθμό που λες, ότι, δεν μπορεί, θα προκύψει από κάπου ο από μηχανής θεός, αυτός ουσιαστικά δεν έρχεται ποτέ (μικρά ψήγματα ελπίδας, στο φινάλε, αλλά ακόμη και τότε ο ουρανός παραμένει μουντός).
Και πως γίνεται μια ταινία με ουσιαστικά δύο ηθοποιούς, χωρίς εκρήξεις, χωρίς επίδειξη πολεμικών τεχνών και καταιγιστικές καταδιώξεις, χωρίς εντυπωσιακά εφέ, να μην είναι βαρετή; Μα υποθέτω ότι ένας καλός κινηματογραφιστής μπορεί να δώσει τη λύση σε τέτοιους γρίφους. Οι στιγμές έντασης, φρίκης, διαδεχόταν η μια την άλλη και δημιουργούσαν … στενάχωρες μεν, συναρπαστικές δε, ανάπαυλες στην ούτως ή άλλως ζοφερή πλοκή της ταινίας.
Ο Μόρτενσεν, ήταν απολαυστικός (αλλά όσοι τον έχουν δει στις τελευταίες του ταινίες, ξέρουν ότι αυτό ήταν αναμενόμενο), αλλά η έκπληξη ήταν ότι ο μικρός Kodi Smit-McPhee στάθηκε άξια δίπλα του! Όσο για τους μικρούς ρόλους του Ντυβάλ και του Γκάι Πιρς, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αλλά με ξετρέλαναν!
Αυτό έψαχνα όταν παραπονιόμουν τόσο καιρό… μια ταινία που να έχει τόσο ξεχωριστό/μοναδικό χαρακτήρα, ώστε να μην μπορείς να την ξεπεράσεις, ούτε να την ξεχάσεις! Πρόπερσι ήταν η δολοφονία του Τζέσε Τζέημς, πέρσι το ίδιο ένιωσα με το The Wrestler, πριν από κάποια χρόνια ήταν το The Fountain.. φέτος Ο δρόμος!
ΥΓ1: Λέγεται ότι το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία, είναι υπέροχο, οπότε θα το τσιμπήσω το συντομότερο! Συγγραφέας ο Κόρμακ Μακάρθυ (Νο Country for the Old Men). Aν το Νο Country For the Old Men ήταν μουντό, αυτό είναι το σκοτάδι, το ίδιο!
YΓ2: Τις ίδιες μέρες βγαίνει στους κινηματογράφους και το Ο Εκλεκτός, που αναφέρεται σε ένα μέλλον όπου η ανθρωπότητα έχει καταρρεύσει.. Αν και δεν το έχω δει, είμαι σίγουρος ότι βλέποντας αυτές τις δύο ταινίες θα μπορεσετε να καταλάβετε γιατί τούτη εδώ είναι τόσο, μα τόσο ιδιαίτερη.
ΥΓ3: Είδα επίσης το Avatar 3D (7.5). Οι εικόνες του ήταν υπέροχης ομορφιάς, αλλά όπως αναμενόταν αδικεί τον εαυτό του με το πιστολίδι της τελευταίας ώρας! Πρώτη φορά βλέπω 3D ταινία, και νομίζω αρέστηκα πολύ.. ερώτηση για οποιον ξέρει: άραγες με την 3D τεχνολογία επιλέγουν μόνο συγκεκριμένα σημεία/αντικείμενα της ταινίας να φαίνονται τρισδιάστατα;; Kάπως έτσι το αντιλαμβανόμουν
ΥΓ4: Τέλος είδα το “Ένας σοβαρός άνθρωπος” των Κοέν.. Μια από τις πιο καθηλωτικές εισαγωγές ταινιών και σίγουρα μια ταινία που σε ζορίζει, χωρίς να απουσιάζουν πινελιές από το ιδιόρυθμο χιούμορ των Κοέν! 7.7 
Από το ΟST της ταινίας: The Road
O “Δρόμος” έχει βγει στις αίθουσες; Γιατί εδώ στο Μόναχο δεν το έχω δει πουθενά.
Γκάι Πιρς και να μην ξετρελαθείς, δεν γίνεται. Viggo Mortensen και να μην απολαύσεις, δεν γίνεται.
Το Avatar το είδα στην Ισπανία που ήμανε για Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά (με ισπανικούς διαλόγους). Αισθητικά και τεχνικά είναι απλώς τέλειο. Αλλά τα χαλάει στην ιστορία όπως έχει παραπονεθεί πολύς κόσμος, ανεξάρτητα από τη Χρυσή Σφαίρα και το ζμπάσιμο των ταμείων. Το κοινό της ιστορίας ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο η ισπανική μεταγλώτιση δεν στάθηκε εμπόδιο στο να το καταλάβω (οκ, με τα λίγα ισπανικά που ξέρω…).
Κι αυτήν την κατέβασες????
Με ξέχασες κομφάκια!!!!Στείλε μου ρε συ τη λίστα που μου υποσχέθηκες!!!!
τανάσιους το κατέεεβασα! Την άλλη βδομάδα βγαίνει! Θανάση να το δεις πιστεύω είναι κορυφαίο.. μαριγκόλα και συ!!! Και φυσικά να το δείτε στον κινηματογράφο!!
επίσης το άβαταρ, κατά την ταπεινή μου γνώμη πλατίασε και στο τέλος με κούρασε! Αλλά πραγματικά υπέροχο θέαμα.
Όσο για τη λίστα μόλις σε πετύχω στο μσν θα στη δώωδω! ααααα ρε μαριγκουέλα με τα ωραία σου :p
θα την δω κ γω, περιμενα απ το 2007 να βγει :ρ
αποκλειεται να μην ειναι ωραια ταινια, αλλα να πω την αληθεια, διατηρω καποιες αμφιιβολιες για την μεταφορα του βιβλιου :/
δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά αν είναι καλύτερο από την ταινία θα τρελαθώ!
Το βιβλίο είναι μπρρρρρρρρρρρρρρρ
Την ταινία δεν την έχω δει ακόμα….
μπρρ λέγοντας, δεεν σ’ άρεσε??
Μπρρρρρ όπως τρομακτικό, εφιαλτικό, σκοτεινό, ανατριχιαστικό
Φυσικά και αξίζει να το διαβάσεις
Γιατρέ θα τρελαθείς με την ταινία πιστεύω!!
Pingback: Το κλασ-ιμο των Τιτάνων | Comfis
Είδα 2η φορά το The Road, αφού μάλιστα το πάσχα είδα και το Preposition, και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Hillcoat και η συνεργασία του με τους Cave-Ellis είναι η πιο καλή επιλογή για να φτιάξεις μια ταινία, υπερφυσικά βαρια ασήκωτη, στενάχωρη, ζόρικη
αν και λίγο καθυστερημένο το σχόλιο δεν μπορώ να μην γράψω αφού μόλις χθες είδα την ταινία και με ξετρέλανε!!!
τρομερή!!!! Κυρίως αυτό το συναίσθημα της αγωνίας!!!
Μπραβο ρε κομφάκια με τις επιλογές σου!!!
Γειααα σου ρε μαριγκόλα (ΜΗ ΜΕ ΛΕΤΕ ΚΟΜΦΑΚΙΑ ΓΚΑΝΤ ΝΤΑΜΙΤ)!!!
Άμα προτείνω ταινία και λέω ότι είναι η καλύτερη της χρονιάαας, εεεεε κάποιο λόογοοο θα ‘χω! Διάβασα και το βιβλίο, σούπερ, αλλά δεν ξέρω αν το απόλαυσα περισσότερο από την ταινία!
Επίσης σε έρευνα στο νετ, δεν είδα ιδιαίτερα θετικό σχολιασμό από τα ελληνικά σάιτς (αλλά περί ορέξεως…)