Comfis

O Κυριακάτικος καφές

// January 19th, 2010 // αστειάκια

Ο κυριακάτικος πρωινός, πρωινός καφές, μπορεί να θεωρηθεί και κάτι σαν θεσμός για την βασούλα (γνωστή και ως Μαϊμού) και μένα. Την Κυριακή που πέρασε, ξυπνήσαμε νωρίς, οπότε δεν είχαμε κανένα λόγο να μην τιμήσουμε τη συνήθειά μας! Πήγαμε λοιπόν στην αγαπημένη μας καφετέρια, αφού πρώτα πήραμε εφημερίδες.

Φυσικά ήμαστε οι πρώτοι πελάτες. Παραγγείλαμε καφέδες και τσιζ κέηκ. Τόση ηρεμία σε συνδυασμό με την ευχάριστη, χαμηλής έντασής μουσική, έκανε το σκηνικό ιδανικό για ανάγνωση εφημερίδας! Και κάπου εκεί αρχίζει ένας σουρεαλιστικό συμβάν, που θα μπορούσε να ήταν αποκύημα της φαντασίας ενός Michel Gondry ή κάποιου David Lynch!

Η πόρτα ανοίγει και μπαίνουν μέσα 4 γυναίκες και ένα κορίτσι (ας πούμε), μέσα από ένα σύννεφο καπνού! Ξουτ, ξουυυτ, μακριά!! Θέλω την ησυχία μου! Μάταια. Δίπλα μας (σε απόσταση 40 πόντων) κάθισε το κορίτσι και οι υπόλοιπες πιο πέρα! Το ντύσιμο που κυριαρχεί είναι ρετρό, θυμίζει μπορντελοκατάσταση των 80ς. Τα μπλε ελεκτρίκ και μωβέ χρώματα δίνουν ένα πιο γκλαμ-ντίσκο τόνο στην όλη σιτσουέισον. Το πιο χαρακτηριστικό κοινό σημείο και τών 5 ήταν η μουντρουχιά. Μουντρουχιά απόλυτη, όμως! Σουρωμένα, ελαφρώς ανασηκωμένα χείλη, ξινισμένες εκφράσεις και εμφανώς ξενερωμένα μάτια!

Το κορίτσι (ο θεός να το κάνει), φοράει τεράστια θελκτικά ματομπούκαλα, ενώ ξεχωρίζει και το  θεληματικό πηγούνι τύπου μάγισσας. Ανά 3λεπτο γυρνάει και μας κοιτάζει για ώρα. Ωραία αίσθηση, να σε κοιτάει από πάνω ως κάτω, σχεδόν σε απόσταση 20 πόντων, αυτή η αποθέωση μουντρουχιάς και κοφτερού πηγουνιού!  Εννοείται ότι ο Κόμφις ξετρελάθηκε με την εκκεντρικότητα των στιγμών και αφοσιώθηκε στις κιουρίες. Δίπλα στο κορίτσι, είναι η μαμά που είναι ακριβώς ίδια η κόρη αλλά 30 χρόνια μεγαλύτερη. Απέναντι, η πρωταθλήτρια μουντρουχιάς, κινούμενη πάνω κάτω στα ίδια πρότυπα, και ακόμη πιο μακριά μια, αντίστοιχου μοτίβου κιουρία, η οποία κατά τα 100 λεπτά της συνύπαρξης μας δεν έβγαλε κιχ. Κοιτούσε στο άπειρο. Λαστ μπατ νοτ λιστ, καταφθάνει μια ακόμη κυρία, να συμπληρώσει ιδανικά το σκηνικό. Αγέρωχα πλησιάζει, βγάζει το μπουφάν της και κάθεται.. απήλαυσα το κατσαρό, λιγδιασμένο, κατάμαυρο μαλλί της που αποκάλυπτε με τρόπο σκανδαλιστικό αρκετά καραφλά σημεία της κεφαλής της.

Ακολούθησε συζήτηση που έβριθε ουσίας, από την μουντρουχοομάδα, ώσπου στο διπλανό τραπέζι καταφτάνει μια άλλη κοπέλα που είναι σαφέστατα χαμογελαστή..

Η κιουρία δίπλα στο κορίτσι το ρωτάει:  Την γνώρισες αυτή;

Το κορίτσι με το θεληματικό πηγούνι (ΚΜΤΘΠ) πετάγεται πάνω σαν ελατήριο!

ΚΜΤΘΠ (ενοχλημένη/ενθουσιασμένη/συγχισμένη εν μέσω χαριτωμένου τσιγκρώματος των ματιών): ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ; ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ Η ΑΝΘΗ;;

Η κυρία του δπλανού τραπεζιού (ΚΔΤ): .. εχμ όχι δεν είμαι η Ανθή! (σημ. μπλόγκερ: αλλά ούτε θα σου πω ποια είμαι)

KMTΘΠ (ικανοποιημένη από την προηγούμενη απάντηση): Εσύ με ποια θα πας; Εγώ θα πάω με την Ανθή! (σημ. μπλόγκερ: έτσι εξηγείται γιατί την ρώτησε αν είναι η Ανθή)

KΔΤ: Aαα… εγώ θα πάω με την …. Στέλλα (σημ. μπλόγκερ: ανάθεμά μ αν κατάλαβε η ΚΔΤ τι ρωτούσε το κινούμενο πηγούνι).

Η ΚΔΤ κάθισε στο τραπέζι της, η ΚΜΤΘΠ στο δικό της και εγώ, με γουρλωμένα μάτια, προσπάθησα να αφομοιώσω, να ερμηνεύσω και να αποτυπώσω αυτό το σουρεαλιστικό αριστούργημα!

Blog’s OST:

ΥΓ: Η σύναξη των μουντρουχών θυμίζει πολύ την σκηνή με τα κουνέλια, η κυρία με τα κατσαρά μαύρα μαλλιά είχε εκπληκτική ομοιότητα με τον κύριο από το Lost Highway, ενώ το κορίτσι μοιάζει σοκαριστικά με τον τύπο με την μεγάλη μυτόγκα!