Αααα! Χριστούγεννα σήμερις! Ενθουσιασμός, αλλαλαγμοί χαράς και τα λοιπά! Οι ευχές, σχετικά κοινότυπες, οπότε δεν θα ευχηθώ περί υγείας κλπ κλπ. Δεν θα ευχηθώ τίποτα περισσότερο από το “να είστε αυθεντικά δημιουργικοί και ξεχωριστοί”.

Στον πλέιερ παίζει “Jesus Christ Superstar“, έτσι για να το ντύσουμε το ποστ με το υπέροχο ψευδοθρησκευτικό παραλήρημα του Βέμπερ.

Είναι ιδέα μου ότι έχουν μειωθεί πολύ οι παρέες παιδιών που λένε τα κάλαντα; Γιατί γμτι; Ήταν βασική ψηφίδα της μνήμης που έχω για τα χριστούγεννα! Σήμερα στην παρέα όλοι συμφωνήσαμε ότι κάθε χρόνο το νιώθουμε ολοένα και λιγότερο το φίλιν αυτό! Είχα την τύχη να ακούσω παιδιά να λένε τα κάλαντα μόνο μέσα σε μια καφετέρια, σήμερα, κατά τις 7 το απόγευμα!

Φλάσμπακ. Παραμονες Χριστουγένων 1988! Ο Κόμφις είναι μόλις 8 και τι κρίμα, κανει΄ς δεν τον καταλαβαίνει και οι γονείς του δεν τον αφήνουν να βγει με τους φίλους του γυρνάνε την πόλη και λένε τα κάλαντα παντού. Πολύ κλάμα, παρακαλετό, αλλά τζίφος. Δεν καταφέρνει τίποτα.

24 Δεκέμβρη 1989. Ο Κόμφις μεγάλωσε, είναι έτοιμος σαν από πάντα, να ζήσει τα κάλαντα από κοντά! Η παρέα, εκλεκτή και τεράστια (8 άτομα). Οι μουσικάντηδες πολλοί! Μελόντικες, τουμπερλέκια, ως και μίνι αρμονιάκι, και φυσικά τριγωνάκια! Το σχέδιο έχει ως εξής: Όλοι τραγουδούν, όσοι έχουν τρίγωνα, βαράνε και οι μελόντικες παίζουν, ενώ ο ξάδερφος Τάκης, σε ρόλο πασπαρτού, θα κρατάει/στηρίζει το αρμονιάκι (δουλεύει με μπαταρίες) με τα χέρια του, ώστε να παίζω εγώ. Προκειμένου να παρουσιάσουμε υπερθέαμα, δεν φειδόμεθα κόπο! Σε ολόκληρη τη Χίο, άλλη τέτοια κομπανία δεν υπάρχει!

Η βόλτα μας ξεκινάει από τις 8.40 το πρωί, από τα σπίτια των συγγενών και των πολύ γνωστών. Αυτοί άλλωστε θα μας αποφέρουν το 80% των εσόδων μας! Το χιλιάρικο, ακόμη και το πεντοχίλιαρο δεν αποτελεί έκπληξη. Όντας ανίδεοι επιχειρηματικά, αδιαφορούμε για το γεγονός ότι αν ήμασταν πολύ μικρότερες ομάδες θα μπορούσαμε, σε λιγότερο χρόνο, να βγάλουμε διπλά και τριπλά κέρδη!

Μέχρι τις 11.30, έχουμε γυρίσει όλους τους συγγενείς, έχουμε κεραστεί (συνήθως μελομακάρονα και μασουράκια – χμ οι μη Χιώτες τα γνωρίζετε;- και γεμίσει τo κοινό ταμείο – χρέη ταμια εκτελεί ο Τάκης-!! Από εδώ και πέρα ξεκινάει η αληθινή περιπέτεια! Γυρνάμε όλα τα σπίτια, στην πορεία μας προς το κέντρο της πόλης, χτυπάμε κουδούνια και, ω του θαύματος, όλοι ανοίγουν. Οι περισσότεροι μας φιλοδωρούν με κατοστάρικα, τα οποία κάθε άλλο παρά σνομπάρουμε (αν και ο καθένας θα πάρει μόλις 11 δραχμές, από αυτά). Όσο πλησιάζουμε το κέντρο της πόλης, τα σπίτια δίνουν τη θέση τους σε μαγαζιά. Α, όχι δεν θα γίνουμε εμείς, οι ελιτιστές που θα σνομπάρουμε το εμπορικό κέντρο της πόλης!

Οκ, κάποιοι τύποι είναι απομυθοποιητικά σκληροί και απότομοι. Μας δίνουν το μίνιμουμ που θα μπορούσαν, με κατεβασμένα πρόσωπα, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μας πτοήσει. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι, καθότι ακολουθούν οι απανταχού τράπεζες της πόλης. Εδώ τα στάνταρ ανεβαίνουν! Το 500αρικάκι είναι εφικτός στόχος! Πραγματικός θησαυρός! Δεν αφήνουμε καμία παραπονεμένη! Κατά τις 1.30, όντας ξεθεωμένοι και απόλυτα πεινασμενοι, σταματάμε στο Ντόνατς (δεν υπάρχει πια) για μια πίτα σουβλάκι! Αν κάτι μας αξίζει, μετά από τέτοια πεζοπορία είναι μια πιτούλα με απ’όλα!

Ακολουθεί φαεινή ιδέα! Θα πάμε από το μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό της Χίου, την ΑΛΗΘΕΙΑ, να πούμε και από εκεί τα κάλαντα, σε παγχιακή ραδιοφωνική μετάδοση! Μεγαλόπνοο το σχέδιο, αλλά ούτε και εκείνοι μας το αρνούνται. Εδώ δεν τίθεται οικονομικό κίνητρο. Το κάνουμε απλά για τη δόξα!

Κατά τις 3, και αφού έχουμε γυρίσει και το νότιο μέρος της πόλης, φτάνουμε στο σημείο εκκίνησης, όπου μοιραζόμαστε δίκαια τους καρπούς των κόπων μας. Θρίαμβος, 9500 δραχμές, έκαστος! Ο ξάδερφος Παντελής κατάφερε να μαζέψει όσα του χρειαζόνταν για να πάρει ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι που είχε βάλει στο μάτι. Εγώ είχα τα δικά μου όνειρα. Ο Μινώταυρος από τα “Κάστρα και Πολιορκητές” (Αλλιώς “Βίκινγκς και Βάρβαροι”) ήταν ότι πρέπει για το βαλάντιό μου!

Στο τέλος της μέρας, στο μυαλό όλων μας υπάρχει μόνο μαγεία, η γέννηση του καλού χριστούλη, η απόλαυση μιας από τις πρώτες ελεύθερες βόλτες μας και το πρώτο δώρο που κάνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας! Όταν η ζωή σου χαμογελάει, πρέπει να το εκτιμάς, να το ζεις με όλη σου τη δύναμη. Και εμείς τότε αυτό κάναμε!

Have to know, I’d have to know, my Lord,
Have to see, I’d have to see, my Lord,
Have to see, I’d have to see, my Lord,
If I die what will be my reward?
If I die what will be my reward?
Have to know, I’d have to know, my Lord,
I’d have to know, I’d have to know, my Lord,
Why should I die? Oh why should I die?
Can you show me now that I would not be killed in vain?
Show me just a little of your omnipresent brain.
Show me there’s a reason for your wanting me to die.
You’re far to keen and where and how, but not so hot on why.
Alright, I’ll die!
Just watch me die!
See how I die!

BLog’s OST: Gethsemane – Andrew Lloyd Webber