Όποιος συμφωνεί να σηκώσει το χέρι; Φέτος, η κινηματογραφική σοδεία, ως τώρα (μιλάω από Αύγουστο και μετά) ήταν απελπιστικά φτωχή. Πάνω που όλα ξεκίνησαν ελπιδοφόρα , με τους Άδωξους Μπάσταρδους, ακολούθησε μέτρια ως απογοητευτική συνέχεια! Δεν είδα και λίγα αλλά τίποτα δεν με ταρακούνησε. Και σίγουρα τίποτα δεν άγγιξε τη γοητεία των περσινών Wrestler, Μπέντζαμιν Μπάτον, ούτε καν του Milk ή του όχι ιδιαίτερα γνωστού H πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου.
Το 500 days with Summer, ήταν η πρώτη ταινία, ως τώρα, της φετεινής χρονιάς που με ξάφνιασε ευχάριστα. Τελικά δεν είναι λίγες οι φορές, δεν χρειάζεται ένα απρόσμενο σενάριο, κάποια ευφάνταστη σύλληψη για να λάμψει μια ταινία. Στο 500 days with Summer, αυτό που με κέρδισε είναι οι αξιαγάπητοι χαρακτήρες. Απουσιάζουν οι γυαλιστεροί, μυώδεις τύποι, οι σέξυ ή γλυκανάλατες γκόμινες και οι ατάκες-εξυπνάδες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους ασυνήθιστους μεν, αλλά όχι εξωγήινους.
Η Σάμερ είναι ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει στην αγάπη. O Τομ πιστεύει ότι θα γίνει ευτυχισμένος μόνο μέσα από την αγάπη για μια μοναδική, γι’αυτόν, γυναίκα. Όταν ο Τομ γνωρίζει την Σάμερ, της ανατρέπει τη ζωή. Και κάπου εδώ αρχίζετε να πιστεύετε ότι πρόκειται για ένα ακόμη γλυκανάλατο λαβ στόρυ. Κάνετε μεγάλο λάθος. Ο αφηγητής το δηλώνει από την πρώτη στιγμή. Δισ ιζ νοτ ενάδερ λαβ στόρυ!.
Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει ένα ανελέητο φαστ φόργουορντ/ριγουάιντ στις 500 μέρες της σχέσης τους, που ξεδιπλώνει κάθε πτυχή ενός έρωτα που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Η Ζωή Ντεσανέλ είναι ανυπόφορα ελκυστική ως Σάμερ, γλυκύτατη μέσα στην ανασφάλειά της, γοητευτικά αντισυμβατική, ένας υπέροχος χαρακτήρας, τέλεια ενσαρκωμένος. Και αν πιστεύετε ότι η ταινία είναι ένα ουάν μαν σόου, κάνετε λάθος. Ο Τομ, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ήταν ο ήρωας που κέρδισε τις εντυπώσεις. Τον λάτρεψα τον Τζόζεφ Γκόρντον Λέβι. Χωρίς φανφάρες, με αξιαγάπητα μελαγχολικό, χαμένο ύφος, έχτισε έναν ήρωα που έστω και από σχετικά μακριά κοιτάζει τον Τζόελ του Eternal Sunshine.
Το φινάλε, αν και αισιόδοξο και γλυκό, κάθε άλλο παρά τετριμμένο και βαρετό είναι!
Το πρώτο 8αράκι της χρονιάς μετά τους άδωξους!
ΥΓ. Μετά το τέλος της ταινίας είχα το οικείο συναίσθημα ότι η ζωή είναι υπέροχη, γεμάτη αγάπη και έρωτα, το οποιό συναίσθημα συνδυαζόταν με τον επίσης γνώριμο κόμπο στο στομάχι μου
α ναι? εγω ενιωθα καταθλιψη :ρ
συμφωνω απολυτα για την ταινια, ειναι τρυφερη και γλυκεια, αλλα σε καμια περιπτωση γλυκερη… και λατρεψα την ντεσανελ σε αυτην την ταινια… κ τον τομ, αν κ δεν τιθεται καν θεμα συγκρισης με τον υπεροχο τζοελ ρε :ρ
Πάντως σε σχέση με την σάμερ με κέρδισε παραπάνω ο Τομ, χωρίς να το προσπαθεί. Όχι, δεν συγκρίνεται με τον Τζόελ, αλλά είναι πολύ καλός.. από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις του άντρα-πρωταγωνιστή σε ρομαντική κομεντί.
την επόμενη φορά που θα προτείνεις μια χαζοταινία που θα προσπαθήσει να με πείσει ότι υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, να βάζεις γουόρνινγκ, γιατί αν θες να ξέρεις κάποιοι από μας δεν είναι έτοιμοι να προχωρήσουν ακόμα!
(καλή ήτανε…ο Τομ κλάσεις ανώτερος από την Σάμερ, αυτή ήταν μια μπιτς και μισή…αλλά το τέλος…πφφφφφφ.)
warning WARNING! θα το έχω υπόψιν στο μέλλον! Τομ, αμήχανος, γλύκας, θεός λεέεμε
ακόμα δεν κατάλαβες ότι εγώ είμαι ο Τομ…
ο τομ είναι θεός, εσύ δεν είσαι θεός, άρα εσύ δεν είσαι ο τομ