4 χρόνια! Τόσο καιρό είχα να βρεθώ πάνω σε μια σκηνή και να νιώσω το κόμπο στο στομάχι με το ξεκίνημα ενός gig. Ήταν δεκέμβριος του 2005 όταν έκανα το τελευταίο μου (όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο) λάιβ στην Φαίδρα της Χίου. Όπως σας έχω πει στο παρελθόν, είχα αρχίσει να διώχνω στο υποσυνείδητο κάθε ελπίδα για παρόμοιες εμπειρίες στο μέλλον!

Μέχρι που ήρθανε οι Looney Tunes. Υποπτεύομαι ότι θα υπάρξουν διάφορες ενστάσεις/αντιδράσεις γύρω από το .. εμπνευσμένο όνομα της μπάντας ετούτης.. νομίζω ότι είναι ιδέα του Άρη (γκρουμφ γκρουμφ), αλλά ούτε το σκέφτηκα δεύτερη φορά, πιστεύοντας βαθιά μέσα μου ότι δεν έχουμε ανάγκη ένα περιπετειώδες όνομα για να φτάσουμε στην κορυφή που μας περιμένει με ανυπομονεσία.  Η ημερομηνία γενεθλίων της μπάντας είναι η 17η Οκτωβρίου 2009.

2 μήνες αργότερα, με τρόπο επεισοδιακό και αφού προηγουμένως ακυρώθηκε ένα λάιβ στον Παπαγάλο λόγω .. H1N1 βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε συναυλιακό χώρο. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, βέβαια απαιτεί αρκετό χιουμορ και μπόλικη φαντασία για να ληφθεί ως εύστοχος. 5 άτομα με ντραμς και πλήκτρα σε ένα επίπεδο 1μ x 3μ, δεν είναι ότι είχα ακριβώς στο μυαλό μου ως stage. Βεβαίως κάποιος εύστοχα σκεπτόμενος θα πει: “Είναι τα μούτρα σου και για live stages..”

Η φάση ήταν περίεργη, από μιας αρχής, μια και τ’ αφεντικό ήρθε περίπου μισή ώρα μετά από εμάς (περιμέναμε απ’έξω για να έρθει να μας ανοίξει) και το πρώτο που έκανε ήταν να μας φωνάξει να κουβαλήσουμε μερικές μπύρες στο μπαρ. Η διαδικασία ετοιμασίας για το λάιβ κράτησε 1 ώρα περίπου. Το μπαράκι γέμισε, με πάνω 80-100 άτομα. Εμ βλέπεις 5 άτομα x 15-20 φίλους ο καθένας! Αφού .. πακεταριστήκαμε στη σκηνή, χωρίς ιδιαίτερα σάουντ τσεκ (ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ?), έδωσα το σύνθημα. Α, ναι, η μπάντα απαίτησε να είμαι ο φρόντμαν, οπότε έπρεπε να αναλάβω την επικοινωνία με το κοινό. Λες και ξέρω τι πρέπει να κάνει ένας φρόντμαν! Βρε δεν με αφήνετε στην ησυχία μου! Ευτυχώς είχα τον μπασίστα, Λεώ, από πίσω μου, να μου λέει τι να λέω μουεχμ!

Όλη η υπόθεση για μένανε, ήταν να βγουν τα δύο πρώτα τραγούδια στα οποία τραγουδούσα εγώ (ώχου να τα, τα πρώτα πνιχτά γελάκια) και φοβόμουν ότι είτε θα ξεχνούσα τους στίχους, είτε θα μου έπεφτε η πένα μου, είτε θα έσπαγε κάποια χορδή, είτε θα ερχόταν πρόωρα το τέλος του κόσμου, εν πάσει περιπτώσει. Κατά την διάρκεια των Muscle Museum και Violet Hill (ο βιολετής λόφος) τίποτα από τα παραπάνω δεν συνέβησε, ως δια μαγείας. Το μόνο που συνέβησε, ήταν ένα ανεξέλεγκτο δεξί πόδι να τρέμει σαν τρελό κατά την διάρκεια και των δύο τραγουδιών. Αφού δεν ανέλαβε καμια πιο ριζοσπαστική πρωτοβουλία πχ να ρίξει καμια κλωτσιά, απλά επειδή ΜΠΟΡΕΙ, μπορούμε να θεωρήσουμε με ασφάλεια ότι ακόμη δεν έγινε ξένο σώμα, Απλά το άγχος μου είχε κόψει τα γόνατα, που λένε!

Ο γράφων, όμως, όντας άξιος απόγονος του μαρκήσιου Ντε Σαντ, απόλαυσε τόσοοο πολύ αυτό το τρέμουλο, που δεν υπάρχει περίπτωση να άλλαζε την στιγμή  ετούτη, με οποιαδήποτε άλλη στην συναυλία. Από εκεί και πέρα, όλα ήταν απλά, ευχάριστα, γαλήνια, αρμονικά.

Κορυφαίαες στιγμές, κατά πολλούς από τους ακροατές ήταν τα δύο τραγούδια των UFO (Rock Bottom και Love to Love). Το δικό μου χαϊλάιτ ήταν μάλλον η κορώνα της Αγγελικής στο φινάλε του Diamonds and Rust. Όλοι συμφώνησαν ότι η Αγγελική έχει φωνάρα (θα το διαπιστώσετε στα βίντεά μας). Μεγάλο παράπονο το ότι ως φροντμαν, έπρεπε να μαγέψω τα πλήθη κάτι το οποίο δεν φαίνεται να συνέβησε, γιατί δεν ήρθε ούτε μια θαυμάστρια να σκίσει το μπλουζάκι μου. Καμία, δε, δεν στρίγγλισε φωνάζοντας το όνομά μου, γεγονός που με γέμισε μεγάλη απογοήτευση, η οποία ακόμη με ταλανίζει!

Κάπως έτσι πέρασε 1 ώρα και ένα τέταρτο (περιμένοντας επί ματαίω χοτ γκρούπις να εκδηλώσουν την λατρεία τους, προς το άτομό μου), χωρίς να το καταλάβω!

Η πλέιλίστ μας είχε ως εξής:

• Muscle Museum
• Violet Hill
• Like the way i do
• Love to love
• Nobody’s Wife
• Right here in my arms
• Κοίταξε με δυο φορές
• In Trance
• Rock Bottom
• Fool For Your Lovin
• Runaway
• Diamonds and Rust

Η όλη αίσθηση ήταν ότι πρόκειται για μια τόσο φυσική και αρμονική απόλαυση, που στερήθηκα τόσο καιρό ώστε σχεδόν την ξέχασα.  Και επειδή το να προσπαθώ να σας εξηγήσω πως ένιωθα, μάλλον είναι μάταιο, θα στρωθώ να ανεβάσω μερικά βιντεάκια, να πάρετε μια γεύση. Εντυπώσεις καλοδεχούμενες!

Αριβεντέρτσι!