Ανάμικτα συναισθήματα κυριαρχούν.. οργή, ανακούφιση, χαρά, απογοήτευση. Χαρά επειδή επιτέλους έλαβε τέλος αυτό το μαρτύριο. Ανακούφιση επειδή όλο κάτι γινόταν και δεν την είδα στο σινεμά – ευχαριστώ θεοί-. Οργή για τις σχεδόν 3 ώρες που σπατάλησα και απογοήτευση επειδή το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.
Μετά το επικό (?) 10000 BC, δεν έβαλα μυαλό και επέλεξα για δεύτερο συνεχόμενο έτος τον Ρόλαντ Έμεριχ να με ταξιδέψει στον μαγικό (?) κόσμου του. Ο Ρόλαντ Έμεριχ, αυτός ο κολοσσός της 7ης τέχνης, που agoggysta μας προσφέρει αριστουργηματικά αριστουργήματα το ένα μετά το άλλο. Μετά το Indepedence day (που το είδα στα 15 μου και μου άρεσε) ήρθε η σειρά της ταινίας καταστροφής H επόμενη μέρα: Μια αξιοπρεπής (όσο είναι δυνατόν αυτό) προσέγγιση της απενοχοποιημένης -εν μέσω λυσσασμένης κατανάλωσης ποπ κορν- παρακολούθησης σαχλαμάρων.
Για να έρθει το μάγκνουμ όπους 10000 BC -προκλητικά, σαχλά και ιερόσυλα απροκάλυπτη αντιγραφή του Αποκαλύπτο-. Και ενώ όλοι πίστεψαν ότι ο Ρολάνδος θα ξεκουραστεί, αυτός συνεχίζει βάζοντας τον πήχη ακόμη πιο ψηλά, κινηματογραφώντας το τέλος του κόσμου. Η ταινία έγινε απόλυτο χιτ, ο Έμεριχ μάζεψε λεφτά και για τα δισέγγονά του και εγώ σπατάλησα 160 λεπτά από τη ζωούλα μου.
Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Να σταθώ στα νετρίνα που μεταλλάσονται, στους ερασιτέχνες πιλότους που οδηγούν για πλάκα μπόινγκ; Ή μήπως στο ότι γίναμε μάρτυρές κατάρριψης του ρεκόρ Γκίνες κρατήματος αναπνοής. Ιδιαίτερη αναφόρά στις απύθμενα συγκινητικές στιγμές αποχωρισμού (πόσα κλισέ ακούστηκαν, τζίζας), και στους σκανδαλωδώς κωλόφαρδους πρωταγωνιστές;
Για να φτάσουμε λίγο πριν το φινάλε, όπου το κοινό αναφωνεί αγανακτισμένο “ΡΟΛΑΝΔΕ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ, ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΟΥ, ΑΝ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ”.. αλλά όχι, να εκεί στο βάθος κάτι φαίνεται να κινείται.. ω θεοί σας ευγνωμονούμε που κατάφερε να ζήσει ο απέθαντος ήρωάς μας! Τρομπόνια παίξτε μείζονες κλίμακες και εσύ κοντραμπασίστες συνοδέψτε με τρόπο θριαμβευτικό. Και τη στιγμή που εχάθη ο κόσμος όλος, πλην απέμεινε ο ήρωας και άλλοι 50, όλοι ζητοκραυγάζουν, ανήμποροι να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους.
Αφού ανακάλυψα τις ταινίες-κροτίδες νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κατοχυρώσω και τις ταινίες – ειδικό εφέ. Και ο Πήτερ Τζάκσον κάνει κατά κόρον χρήση των ειδικών εφέ, αλλά σίγουρα αυτά χαρίζουν απόλαυση οπτική και τέλοσπάντων είναι το μέσο και όχι ο αυτοσκοπός. Όχι τίποτα άλλο, στην ταινία έχουν παίξει και ηθοποιοί κάθε άλλο παρά αμεληταίοι! Κιούζακ, Γκλόβερ, Χάρελσον (ε όχι ρε Γούντι).
Ένα 2αράκι για την πατάτα της χρονιάς. Σας ξορκίζω, μείνετε μακριάαα!
΄Εχω σταματήσει να πηγαίνω να βλέπω τέτοια έργα, παρά το ένα μικρό ψώνιο που έχω για ειδικά εφέ (και κολλητά). Κυρίως για το πως γίνονται.
Αλλά έχω βαρεθεί όλα αυτά τα κλισέ που αναφέρεις παραπάνω. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι οι ταινίες του Hollywood απευθύνονται πρώτα στο αμερικανικό κοινό (το οποίο είναι μυστήριο) και μετά σ’ όλους τους άλλους. Θα έπρεπε να αισθανθώ ελαφρώς ριγμένος; Όχι, δε θα του περάσει, σιγά μην του δώσω τόση σημασία!
Ο Έμεριχ μια ψώρα με το να καταστρέφει τον κόσμο ανά τρία-τέσσερα χρόνια την έχει. Νισάφι πια!
Παρεμπιπτοντως, εφόσον μιλάμε για “πατάτες”, θα διάλεγα μια ταινία σαν το 2012 οποτεδήποτε, παρά μια ταινία σαν το φρικτό “The Hangover”. Τουλάχιστον την είδα σε streaming και δεν χρειάστηκε να ξοδέψω ούτε χρήματα για ενοικίαση DVD. EKEI να δεις 1.5 ώρα που πέρασε και δεν πρόκειται να ξαναβρεις ποτέ…
Μάλλον θα με καρατομήσεις, αλλά στην αρχή το χανγκόβερ μου άρεσε, ώσπου έφτασε σε ένα σημείο η ταινία που οκ, έπαψε να μ αρέσει. Τι στο καλό είναι αυτό το αμερικάνικο κοινό, μπρέιν μιουτέιτεντ?
Πολύ πιθανό να είναι.
Θα είμαι επιεικής μαζί σου και δεν θα σε καρατομήσω. Εγώ ωστόσο δεν έσκασα ούτε ένα χαμογελάκι.
είσαι εξαιρετικά μαλακός αυτό τον καιρό και πρέπει να ξαναγίνεις ο σκληρός νάσος που όλοι αγαπήσαμεν!
AAAAAAΡΓK!!!!
έτσι μπράβο αγόρι μου, απελευθερωσε από μέσα σου το κτήνος, γίνε ο μπρούτος που τόσο μας έλειψε, σύρε την αγαπημένη σου από τα μαλλιά μέσα στη σπηλιά, κλπ κλπ
Ναι, και μετά θα παίξω σε ταινία του Έμεριχ.
μετα σου φταιει το fast forward!!!!
Comfakia τώρα που θα ‘ρθεις για Xmas να πάμε να δούμε κανένα σαν τη Νάρνια ρε
Μίμη είναι από τις φορές που πραγματικά το fast forward θα άξιζε τα λεφτά του :p
Τζι θα κάνω κάποια έρευνα και θα σου πω!!
βρήκα ταινία να δούμε τζιιιι! Clash of the Titans
Pingback: Το κλασ-ιμο των Τιτάνων | Comfis