Μόλις είδα για δεύτερη φορά την Περίεργη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον! Έχω να πω ότι η ταινία είναι παραγνωρισμένη αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της λάμψης της. Αν ο Μπέντζαμιν δεν είχε όλο αυτό τo χάιπ και το γκλάμουρ να τον συνοδεύει πριν ακόμη βγει στις αίθουσες, μάλλον θα ήταν στο τοπ 5 μου!
Ο Ντέιβιντ Φίντσερ (ο σκηνοθέτης, που έχει φτιάξει το Seven, το Fight Club, το Zodiac – μεγάλο κεφάλαιο ο τύπος) πραγματεύεται τους πιο δυνατούς φόβους και ερωτήματα της ανθρώπινης ψυχής! O χρόνος που περνάει! Πόσοι από μας θα μπορέσουμε να συμφιλιωθούμε στα αλήθεια μαζί του; Πόσοι θα αρκεστούμε σε μια ζωή που μπορεί να μας χαρίσει πολλές στιγμές ευτυχίας, αν γνωρίζουμε ότι ακολουθεί ένα απόλυτο κενό που δύσκολα αντέχεται. Πόσοι θα ζήσουμε τον χρόνο μας μέχρι αυτός να τελειώσει, χωρίς τον τρόμο του φινάλε, που πλησιάζει κάθε μέρα. Πόσοι θα απολαύσουμε το ανκόρ μας;
O φόβος του να μείνουμε μόνοι! Μερικοί από εμάς ζούμε μια ζωή κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε! Άλλοι επιλέγουν να φύγουν. Όλοι όμως θα επιδιώξουν να αγαπιούνται, γιατί ακόμη και η φαινομενικά ειδυλλιακή ανεξαρτησία του σήμερα είναι η αβάσταχτη μοναξιά του αύριο. Και ένα αύριο μοναχικό είναι το χειρότερο σενάριο για τον επίλογό μας.
Το χάος (συγκλονιστική η περιγραφή του, της θεωρίας του χάους, μέσα από το ατύχημα της Ντέιζι) που επιλέγει μονοπάτια για να ζήσουμε. Αλυσίδες που οι κρίκοι τους είναι όλοι απαραίτητοι για να ζήσουμε την κάθε μας στιγμή. Και το ερώτημα, τι θα συνέβαινε, αν άλλαζε ένος απλός κρίκος; Στο Μεξικό πεθαίνει μια πεταλούδα και εγώ μόλις έγινα φοιτητής στο τμήμα βιολογίας της θεσσαλονίκης.
Ο Φίντσερ δεν προσπαθούσε, ελπίζω, να εντυπωσιάσει με τα τέλεια εφέ του, το απίστευτο μακιγιάζ και τα τρανταχτά ονόματα. Ήθελε όλα αυτά, να τα κάνει όχημα για να μιλήσει για τον φόβο του ανθρώπου, για την μοναξιά του. Και αν και η ταινία ξεκινάει σχεδόν με χιουμοριστική διάθεση καταλήγει να είναι το πιο μελαγχολικό αριστούργημα του.
8.5, για τους λόγους που σας προανέφερα!
Mε άρεσε ο Βενιαμίν Κουμπής να σε πω…αλλά μελαγχόλησα κιόλας. Όχι μόνο λόγω θεματολογίας, αλλά και λόγω του τόνου της ταινίας. Βέβαια ο Fincher δε φημίζεται για ταινίες με τρελά κέφια. Τρομερές ταινίες (με εξαίρεση το Zodiac που ήταν απαράδεκτο), αλλά γενικά μελαγχολικές και σκοτεινές.
Eμένα μ άρεσε που ήταν μελαγχολική.. και όπως έγραψα, από τη μέση και μετά, όταν κατάλαβα που ακριβώς το πάει, με έπιασε μεγάλη μελαγχολία!
Το ζόντιακ μου άρεσε, γιατί εν σ άρεσε εσένανε;
Kι εμένα μ’ άρεσε που ήταν μελανχολικιά!
Το Zodiac το βρήκα τρομερά βαρετό, καθόλου ανατρεπτικό από πλευράς πλοκής, και γενικά ένιωσα ότι ήταν εντελώς επίπεδο. Οι ηθοποιοί ήταν καλοί αλλά, χωρίς καλό στόρι, τι να το κάνεις;
Αυτό που νομίζω ότι με ενόχλησε περισσότερο ήταν ότι καθ’ όλη τη -μεγάλη- διάρκεια του έργου, ήμουν σε μια φάση “άντε ρε παιδάκι μου, πήγαινέ το κάπου!”. Και συμφωνώ με κάποια κριτική -την οποία διάβασα αφού είδα την ταινία- που είπε: “…κεντρίζει το ενδιαφέρον χωρίς να καθηλώνει…δίνει μια ένα μη ικανοποιητικό τέλος”.
σε αυτό συμφωνώ, το φινάλε δεν με γέμισε, όπως θα περίμενα από μια όντως ζόρικη, μεγάλη σε διάρκεια ταινία! Ίσως προσπαθούσε να αποδώσει την πραγματικότητα.
Αυτό που μου άρεσε στο Ζόντιακ, εκτός από τους ηθοποιούς, ήταν το όλο κλίμα/ατμόσφαιρα που επίσης ήταν αρκούντως βαρύ/σκοτεινό!
Επίσης οι δολοφονικές επιθέσεις ήταν πολύ έντονες, με έκαναν να ανατριχιάζω ολόκληρος
ma pws na dwsei telos se mia istoria poy sthn pragmatikothta den ekleise pote? :/
gia emena de 8a eprepe na asxolh8ei kaoloy me ayto to 8ema. alla apo th stigmh poy to ekane to apotelesma me afhse ikanopoihmenh men, alla oxi pragmatika eyxaristhmenh. dyskola 8a empaine dld se listas agaphmenwn tainiwn klp
o button anti8eta… poly wraia tainia, filodoksh, me nohmata 8elw na pisteyw… alla nomizw oti dystyxws eleipe kati gia na metatrapei se pragmatiko aristoiyrghma toy david. de kserw ti akribws omws :/
Δεν εννοούσα να “φτιάξει” έναν δολοφόνο. Αλλά το κλείσιμο της ταινίας ήταν αμήχανο και νερόβραστο.
αν ρωτάς εμένα ρεούμπι, τον μπάτον τον ήθελα λίγο λιγότερο λαμπερό! Αυτό.. πιο λιτή , λιγότερο λουσάτη ! και θα ήταν σούπερ!
Ναι ίσως θα μπορούσε τανασιους να το κάνει πιο εύστοχο το φινάλε, πιο δυνατό!
ναι αλλα φου εκανε αναπαρασταση των γεγονοντων υποτιθεται κ αφου η υποθεση κατεληξε σε αδιεξοδο ηταν αναμενομενο να καταλξει ετσι κ το σεναριο της ιστοριας :ρ
ο μπατον δεν ειχεπραγματικα πολλα λουσα κατα την γνωμη μου. τα εφε του ηταν εντυπωσιακα αλλα οχι με τροπο που να κλεβουν την παρασταση
απλα στην συνειδηση μας περασε ετσι :/
Αν κατάλαβα καλά ο τανάσης δεν εννοεί για το πως θα ολοκληρωνόταν η πλοκή, αλλά για το πως θα παρουσιαζόταν αυτό από το σκηνοθέτη ώστε να μην φαίνεται νερόβραστο, αλλά δυνατό.
Όσο για τον Μπάτον, αυτό που μου έμεινε, ήταν ξεκάθαρα τα ζητήματα που ανέφερα στο μπλογκ. Αλλά όπως και να το κάνουμε, άλλη αισθητική έχει ο κουμπής και άλλη, αρκετα πιο ζοφερή, το φάιτ κλαμπ ή το σέβεν.
Προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν να το έφτιαχνε πχ, το ίδιο έργο ο αρονόφσκι και τρελένομαι. Ή ακόμη και ο Γκοντρί αν επιμέναμε να είχε χροιά παραμυθιού. όχι ότι ο φίντσερ δεν είναι αρκετός, αλλά για μια τέτοια ταινία θα ήθελα τον φίντσερ στα πολύ πολύ σκοτεινά του.
αν ψαχνεις παραμυθα, στρεψου στον μπαρτον
ο γκοντρι παραειναι τρελος για κατι τετοιο, οι ταινιες του ειναι υπεροχα αναλαφρες κατα βαση. ψαχμενες, αλλα χαρουμενες. ο κουμπης ειναι πιο συναισθηματικος θα λεγα
ο αρονοφσκι χμ. καλη επιλογη φανταζομαι-ειδικα οπτικα θα ηταν ενα μικρο αριστουργημα- αλλα θα επεφτε τρελη συγκριση με φαουτνετ φοβαμαι :/
στην φανταστική μας συζήτηση, αν με ρωτούσες αν θα ήθελα να ήταν ο μπάρτον ή ο γκοντρί, ο σκηνοθέτης, θα ψήφιζα φανατικά γκοντρί. είμαι σίγουρος ότι μπορεί να φέρει σε πέρας και κάτι πιο μελαγχολικό, και μάλιστα θα ήταν μεγάλη πρόκληση γι’αυτόν και μεγάλη έκπληξη για μας!
Όσο για τον αρονόφσκι, έχει αποδείξει ότι τα πάει καλά με στενάχωρες ταινίες, τόσο με τρόπο λιτό (π) όσο και με πιο εφετζίδικο (φάουντεν). Θα ήθελα παντως μια λιτή αρονόφσκι προσέγγιση του θέματος. Θα ήταν απίστευτο, πιστεύω!
το φαουντεν δεν ειναι εφετζιδικο. ειναι μια οπτικη παρουσιαση πινακοθηκης εμπλουτισμενη με μουσικη ;ρ ειναι πανεμορφη ταινια
δε ξερω, χρειαζομαι την αισιοδοξια του μισελ στην ζωη μου. ειναι ο μονος απ τους αγαπημενους μου που καταφερνει να κανει συγκινητικες ταινιες που ομως σου αφηνουν ευχαριστο/αισιοδοξο συναισθημα.
είναι πανέμορφη ταινία, αλλά ναι κάνει χρήση των εφέ (σωστή χρήση των εφέ) – ακριβώς όπως θα φανταζόμουν ότι μπορεί να γίνει σωστή χρήση των εφέ, ώστε να δώσει μια οπτική παρουσίαση πινακοθήκης εμπλουτισμένη με μουσική :p
Οι εικόνες του φάουνταιν μου θύμιζαν καλιδοσκόπιο, ή όπως αυτό λέγεται.
ναι, φυσικα. σχεδον ολες οι αγαπημενες μας ταινιες εχουν καλη χρηση των εφε
το να χαραχτηρισεις μια ταινια ομως “εφετζιδικη” εχει μια ελαφρως αρνητικη χροια
σαν να βασιζεται μονο στα εφε :/
σωστό, δεν ήταν εύστοχο το “εφετζίδικο”. απλά ήθελα να το αντιδιαστείλω με το π, ή με το ρέστλερ.