Λες και ο καλός θεούλης (ποιος;) με άκουσε, ησάκουσε τις ολοήμερες και ολονύχτιες προσευχές μου! Και έγινε το θαύμα. Από το πουθενά, εμφανίστηκε μια νέα μουσική προοπτική! Μια ωραία μέρα ο Άρης μου λέει.. “ψήνονται μια πληκτρού και ένας ντράμερ για μπάντα”.. όπου λολού το πεις (που λέμε και στη χίο).. εγώ να πω όχι σε προοπτική μπάντας; Δεν παίζει!
Και έτσι ξεκινήσαμε μια προσπάθεια, που διαρκεί 3 πρόβες ως τώρα, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.. βέβαια η απραξία σχεδόν τριών χρόνων στα της κιθάρας με έχει πάει πίσω και κάθε πρόβα χρειαζόταν στην αρχή πάνω από 10 ώρες προετοιμασία.. σιγά σιγά τα χέρια μου άρχισαν να ξεσπούν και πάλι, κατάσταση στην οποία βεβαίως δεν βοηθούσε καθόλου το απολίθωμα κιθάρας (κιθαρόνι δεκαετίας με σκεβρωμένες χορδές και παραμορφωμένο μπράτσο) που είχα στη διάθεσή μου.
Η διαπίστωση της κατάστασης ετούτης, με υποχρέωσε να προχωρήσω σε αγορά νέου κιθαρονιού. Με συνοπτικές διαδικασίες και ακολουθώντας συμβουλές του Θανάση ή Νάσου (όπως τον γνωρίζετε οι περισσότεροι που συμμετέχετε σε αυτό το μπλογκ), διάλεξα μια Cort g-290. Ακολούθησε μεγάλη χαρά και κάμποσοι πανηγυρισμοί. Δυστυχώς ο τρόπος αυτής της άγνωστης κιθάρας μου είναι ακόμη όχι οικείος οπότε πολλά καρβέλια ψωμί θα φαγωθούν μέχρι να νιώσω καλά μαζί της.
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο σε σχέση με τούτη την υπέρτατη μπάντα που ακόμη βρίσκεται στα σπάργανα – αλλά είναι θέμα χρόνου να κάνει την πρώτη της χεντλάιν εμφάνιση στο Ντόνιγκτον-, είναι ότι μουσικά δεν με καταλαβαίνουν καθόλου.. τις ανάγκες μου βρε παιδιά.. γκέι οι πλασίμποι, αδερφές οι κολντπλέι (αλλά πιο κραγμένες από τους προηγούμενους) και κουνιστές οι ρέντιοχεντ. Ο μι τζι , τι δουλειά έχω εγώ με όλους αυτούς τους νεανίες που γουστάρουν σκληρό ροκ και μεταλλικές δισολιές, πίνουν μπύρες και οι κιθάρες τους ξερνούν φωτιές; Προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι η έννοια της “δυνατής μουσικής”, του “ξεσηκωτικού ρυθμού” δεν χρειάζεται απαραίτητα παραμόρφωση, δυναμικές και δίκαση στα ντραμς, αλλά δεν νομίζω να βγάλω ποτέ από το μυαλό τους ότι είμαι ένας ακόμη τύπος που του αρέσει η γκέι μουσική!
Αυτό είναι κάτι που μπορώ να αντέξω.. η σετλιστ μας είναι κάτι που προσπαθώ και σχεδόν καταφέρνω να αντέξω: πάρτε μια γεύση παρακαλώ: ΗΙΜ (! ω θεοί!) – Right Here in my arms , Anouk – Nobody’s wife, Scorpions – In Trance , Whitesnake – Fool for your lovin και στο καπάκι … Μπλε – Κοίταξε με δυο φορές. Ακούγεται εξπεριμένταλ, φαντάζομαι, άλλωστε και εμείς θέλαμε να περάσουμε στην ιστορία ως μια εξπεριμένταλ μπάντα! Στην επόμενη πρόβα υπάρχουν οι φήμες ότι θα προσπαθήσουμε να αποδώσουμε μεγάλες επιτυχίες του Περπινιάδη και των αδελφών κατσάμπα!
Να σημειωθεί ότι τα παιδιά (πέρα από την ασυμφωνία χαρακτήρων) είναι συμπαθέστατα, αξιόλογοι μουσικοί και στην πρόβα υπάρχει κλίμα ευχάριστο.. οπότε κόσμε τρέμε.. τα νέα σου μέταλ/ποπ/ροκ/ποζερ είδωλα δηλώνουν παρόντες. Ελπίζω να μας χωρέσεις!
Αριβεντέρτσι , αλλά πριν από το αριβεντέρτσι να μην ξεχάσω ότι..
.. Το OST του 2, φτιαγμένο από τον K Βήτα, είναι στα όρια του αριστουργηματικού.. μάλλον η πιο όμορφη μουσική που έχει ακούσει ποτέ από αυτό τον χαρισματικό τύπο
..Το καινούριο των Muse κινείται στην πορεία παρακμής που έχει οριοθετηθεί εδώ και αρκετό καιρό, για τα παιδιά αυτά.. Resistance τιτλοφορείται και νομίζω ότι δεν αντιστέκεται καθόλου σε αυτή την τάση προς τα κάτω!
.. Είδα το Νομοταγής πολίτης με τους Τζέραρντ Μπάτλερ και Τζέιμι Φοξ… μέχρι ένα σημείο προσπαθούσα να πειστώ ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια (έστω πατώντας στις μύτες) το Seven, όσο όμως πλησιάζαμε προς το τέλος περισσότερο μου θύμισε της περιπέτειες του Μαγκάιβερ (7αράκι και πολύ του είναι)!
.. Είδα το Moon, ένα ουαν μαν σόου του Σαμ Ρόκγουελ (φατσάρα που έδωσε ρέστα στην “Δολοφονία του Τζέσε Τζέημς”)! Ενδιαφέρον σεναριακό εύρημα που στην πράξη δεν ήταν όσο σκοτεινό θα ήθελα (7-7.5 δλδς)
eipame oi manic street preachers einai oi pio gay apo oloys!!
na sou pw to tag , judas priest pou kolaei??? eee?
Ευτυχώς δεν μου αρέσουν ούτε μένα οι Μάνικ γιατί εκεί πέρα πλέον οι αντιδράσεις μπορεί να ήταν ανεξέλεγκτες! Μίμη, το ταγκ τζούντας πρίστ το έβαλα, γιατί πρώτον και σημαντκότερο, είναι θέμα χρόνου να γίνουμε πολύ ανώτεροι από τα παιδιά αυτά (τους τζούντας ντε) και δεύτερον, γιατί παίζουμε και το ντάιμοντς εντ.. ραστ!
πωπω αντε με το καλο το νεο ου ξεκινημα. συντομα σε βλεπω να κατακτας το μουσικο στερεωμα κ γω τοτε θα χω να λεω οτι πιναμε μαζι καφε λεγοντας ποσο τελειοι ειναι οι ρεντιοχεντ ;ρ
Nα πεις στους νεανίες να μην πολυκοκορεύονται και να μη σου πολυχώνονται για τη μουσική που ακούς (με εξαίρεση τους Placebo, oι οποίοι είναι πιο γκέι κι από την άσπρη σοκολάτα), εφόσον έχουν στο σετ-λιστ τους…HIM!!! Άντε να μην τσιρίξω ωσάν τον Dio!
Ρεούμπιι, πάντως τους πρότεινα 5, 6 ρέντιοχεντ-ο-τράγουδα, τζίφος η κατάσταση, δεν μπορούν να τους εκτιμήσουν! Τανάσιους νιώθω σχετική ανακούφιση που σταμάτησα να τρώωω άσπρη σοκολάτα τα τελευταία 6, 7 χρόνια
Θενξ φορ δε σαπόρτ γκάις!
Mα ΗΙΜ? HIM?!?! Και παινεύονται ότι είναι μέταλ; Στο τέλος θα σου πούνε να παίξετε και Tokio Hotel!
Η αλήθεια είναι ότι ούτε του Άρη του άρεσε το HIM! Ούτε του μπασίστα Λεώ! Αλλά ακόμη υπάρχει στη σετλιστ μας! Τους έχω στείλει μια λίστα με 25 τραγούδια, για να προτείνω και εγώ τπτς, αλλά πολύ χλιαρές οι αντιδράσεις χμφφφ! Δεν βρισκόμαστε πουθενά!
Να σου πω τι μου συνέβει λίγο πριν τελειώσω το διδακτορικό. Βρέθηκε ένα παλικάρι που έπαιζε ντραμς κι ένας που ψιλοέπαιζε κιθάρα, αλλά είχε φωνή-γάντι για Pearl Jam, Audioslave, Nirvana, Greenday και τα λοιπά. Όχι ακριβώς η μουσική που θα έπαιζα σε ένα γκρουπ, παρά το ότι μ’ αρέσουν όλες οι παραπάνω μπάντες. Κάναμε μερικές πρόβες και δεν καταφέραμε να κάνουμε live. Την καταβρήκα όμως τόσο πολύ με το ότι έπαιζα με άλλους, που το γεγονός ότι δεν παίζαμε blues ή rock (με ό,τι συνακολουθεί) δεν με πείραζε τόσο.
Βέβαια μπορεί να ήταν και το ότι ήξερα ότι δε θα πηγαίναμε πολύ μακριά, οπότε κοιτούσα να παίξω μουσική, παρά να αγωνιώ για το ότι ο ντράμερ π.χ. ενώ ήταν καλός, δεν ήξερε να δίνει μέτρο πριν ξεκινήσει ένα τραγούδι (όλα ήταν “1-2-3 πάμε!”, ασχέτως αν μετά έπαιζε τον ρυθμό οκ). Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, που ξέρεις, μπορεί παίζοντας το “Fool for your loving”, να πιάσεις τον εαυτό σου να γουστάρει τόσο, που να τρομάξεις!
ναι ναι, με αυτό το σκεπτικό λειτουργώ και εγώ.. γιατί από τα τραγούδια που παίζουμε , γουστάρω πολύ μόνο 2 … αλλά – και ναι ήταν τρομακτικο- δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έκπληξη ένιωσα όταν πρωτοπαίξαμε το HIM-o-τράγουδο
συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, τανάσιους.. απλά το αυτό ισχύει για όλους.. πρέπει και οι υπόλοιποι να έχουν διάθεση να παίξουν σόνγκια που δεν γουστάρουν, τουλάχιστον όχι εκ πρώτου ακούσματος
Σωστόστ.
Pingback: Looney Tunes Vol. I: Live at Funkey - Comfis
Pingback: The Last Rehearsal part. I | Comfis