Η επιστροφή μου μετά από 12 μέρες απραξίας όφειλε να είναι θεαματική. Ξεκινάω λοιπόν με μια φράση λατινική ως μέγας πόζερος που θα ήθελα να ήμουν, αν δεν ήμουν εγώ. Το ζην επικινδύνως!  Είχαμε πάνω από μια φορά το προηγούμενο διάστημα τη συζήτηση, με φίλους μου, κατά πόσο αυξάνεται ο φόβος και τα μέτρα προφύλαξης που παίρνουμε εναντίον των κάθε λογής κινδύνων, όσο μεγαλώνουμε.

Ε λοιπόν, όσο και να μην το θέλουμε, το παραπάνω αποτελεί ένα ακόμη νόμο του σύμπαντος, πανίσχυρο και ακατάριπτο.  Οπότε μην προσπαθείτε, όσο μεγαλώνετε, να παραμείνετε ατρόμητοι, αντιπαλεύοντας τούτο τον νόμο, γιατί ματαιοπονείτε. Σχετική συζήτηση μπορεί να γίνει και στα σχόλια, αλλά απλά σκεφτείτε πόσα πράγματα που κάνατε μικροί, τώρα τα αποφεύγετε. Ή μάλλον ας σκεφτώ εγώ: Δεν πρόκειται να φάω ένα μπισκότο που έχει πέσει στο πάτωμα, απλά φυσώντας το. Δεν πρόκειται να ανέβω στη μηχανή μου, όντας παπί στον ιδρώτα, χωρίς να έχω πάρει και ένα μπουφανάκι μαζί μου, δεν θα περπατήσω πάνω σε ένα περβάζι που βρίσκεται στην άκρη ενός γκρεμού. Δεν θα μπω στο μετρό έχοντας το τσαντάκι μου στην πλάτη μου, χωρίς να του δίνω σημασία, δεν αφήνω ξεκλείδωτη την πόρτα του σπιτιού μου και πολλά άλλα.. Το γιατί είναι απλό. Όσο γερνάμε αποκτάμε τη ΓΝΩΣΗ.

Και πάμε στο δεύτερο κομμάτι του θέματος.. ποιες είναι οι φορές που θυμάστε ότι φτάσατε πολύ κοντά στο θάνατο;  Αν ρωτάτε εμένα.. έχω στο μυαλό μου τρεις πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

Η πρώτη ήταν πριν 10 χρόνια περίπου.. ήμουν με μια φίλη πάνω στο μηχανάκι και μπαίναμε από ένα παράδρομο σε ένα κεντρικό δρόμο της χίου σε ώρα αιχμής (με συνεχή ροή κυκλοφορίας). Δυστυχώς κάτι δεν πήγε καλά και δεν μπόρεσα να καταλάβω ότι πλησιάζει ο κεντρικός δρόμος. Μόλις το κατάλαβα, ήταν αργά για να σταματήσω, οπότε αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου διασχίζοντας το δρόμο (δεν είχα και άλλη επιλογή) και το αποτέλεσμα με δικαίωσε.. ίσα που προλάβαμε να περάσουμε το δρόμο, χωρίς να μας χτυπήσεις κάποιο από τα διερχόμενα αμάξια!

Η δεύτερη είναι πριν 4 χρόνια. Ξεκίνησε με έντονους πόνους κάτω από το στέρνο, που απλώθηκαν σχεδόν σε όλο μου το σώμα και δεν μπορούσαν να ηρεμήσουν.. η πρώτη διάγνωση των γιατρών ήταν “αναστροφή οισοφάγου είναι, πήγαινε σπίτι σου”.. 15 μέρες μετά ξαναέπιασαν οι πόνοι αλλά αυτή την φορά κράτησαν 12 ώρες χωρίς να μπορώ να ηρεμήσω λεπτό.. οπότε μου είπαν ότι πρόκειται για κωλικό.. επιστρατεύτηκαν οι γονείς, και αποφασίσαμε να πάμε και σε άλλους γιατρούς, οι οποίοι μέχρι να σκεφτούν να μου πουν να κάνω ένα διαολεμένο υπέρηχο, πέρασαν άλλες 15 μέρες και χρειάστηκε να παρουσιάσω χολερυθρονουρία.. ο υπέρηχος έδειξε πέτρα στη χολή και μια χοληδόχος κύστη που είχε αρχίσει να σαπίζει σε ένα σημείο (ένα βήμα πριν την περιτονίτιδα, αν δεν κάνω λάθος).  Την επόμενη μέρα είχε εγχείρηση. Για να σας γράφω τώρα, θα πει ότι είμαι γερός δυνατός.

Τελευταία περίσταση, και αρκετά πιο κωμικοτραγική περιγράφεται  στο παρακάτω λινκ. Για όσους δεν κατάλαβαν το που κρύβεται ο κίνδυνος, η απάντηση είναι στον ηλεκτρισμό των γραμμών του τρένου πάνω από τις οποίες πέρασα (τουλάχιστον έτσι μου είπε ο φίλος μου Ανδρέας που είναι ηλεκτρολόγος).

Για πείτε και οι αποδέλοιποι, αν θέλετε, παρόμοιες, ιδιαίτερα ευχάριστες εμπειρίες

Αλλά το καλύτερο σας το έχω για το τέλος.. ως αποτέλεσμα αυτής της αφαίρεσης χοληδόχου κύστης, από τότε παρουσιάζω πολύ εντονότερα κάποιες πεπτικές διαταραχές που εκφράζονται με κάποιες πολύ κωμικές αντιδράσεις.. παρακολουθήστε το παρακάτω βιντεάκι και θα καταλάβετε:

Καληνύχτα σας παίδες!

YΓ: Ο Kaskarino ξεκινάει μια προσπάθεια ενημέρωσης για τις προβολές από την κινηματογραφική λέσχη χίου! Kαλή επιτυχία τζι!