Η 3η φορά έμελε να είναι η χειρότερη! Χωρίς να μπορώ να πω ότι δεν το απόλαυσα – κάθε άλλο -, οι Archive δεν μου πρόσφεραν την εμπειρία που είχα ζήσει τις προηγούμενες δύο φορές. Με ένα δίσκο, που μάλλον είναι ο καλύτερος τους μετά το You all look the same to me, οι Archive με είχαν βάλει σε πολύ έντονο τρυπάκι.. οπότε η ανυπομονεσία και οι προσδοκίες ήταν μεγάλες.. άσε που είχα χάσει την προηγούμενη περιοδεία τους (λόγω στρατού) οπότε είχα πάνω από 3 χρόνια να τους δω.
Και μετά ήρθε το Σάββατο της 12ης Σεπτεμβρίου. Να σημειωθεί ότι ήταν το πρώτο ροκ λάιβ της Βασούλας και της Αλεξάνδρας (οι γνωστές και ως Σκοδραίες), όπως και ότι ήρθαν από χίο ο κασκαρίνο και ο μπρο αλλά και από την Ξάνθη ο μίμιζ! Δλδ είχε γίνει μεγάλη συγκέντρωση για χάρη τους!
Φτάσαμε νωρίς και οι θέσεις ήταν πολύ καλές, κεντρικά και ψηλά, ώστε να τους απολαύσουμε χωρίς πρόβλημα. Η αναμονή κράτησε περίπου 2 ώρες και ο χώρος γέμισε ασφυκτικά. Μια ακόμη απόδειξη ότι οι Archive στην Ελλάδα απολαμβάνουν εκτίμηση πολύ μεγαλύτερη από ότι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
Και ξεκινάει μια περιπέτεια 2 ωρών! Ξεκίνησε, μάλιστα, πολύ δυναμικά, με το εναρκτήριο του ομώνυμου δίσκου, Controlling Crowds. Βέβαια, τα πολλά samples, δεν έλειπαν, όπως ποτέ δεν έλειψαν. Αλλά ο ήχος ήταν όσο γεμάτος έπρεπε και οι Archive φαίνονταν έτοιμοι να δώσουν μια υπέροχη παράσταση.. Το ίδιο συναίσθημα εξακολούθησε να υπάρχει και στο hit τους Bullets, με το κιθαριστικό ξέσπασμα στο δεύτερο μέρος του τραγουδιού να με αναστατώνει.
Η συνέχεια δυστυχώς δεν ήταν ανάλογη. Ήταν στιγμές που ακουγόταν ένας πολύ πολύπλοκος ήχος και μπορούσες να παρατηρήσεις τον Keeler (ο ένας πληκτράς) να παίζει 1 πλήκτρο και τον Griffiths να μην παίζει τπτ, ενώ παράλληλα ο drummer στεκόταν ακίνητος και οι κιθαρίστες ή ο μπασίστας απλά ρέμβαζαν. Οκ, δεν γίνεται να παρουσιάσουν το έργο τους χωρίς προηχογραφημένα! Αλλά ένα μέτρο βρε αδερφέ!
H πρώτη μεγάλη απογοήτευση όμως ήρθε με το (καλύτερο ίσως τραγούδι του άλμπουμ) Collapse/Collide, όπου διαπιστώσαμε ότι η Maria Q δεν ήταν μαζί με το γκρουπ, οπότε η επιλογή τους ήταν να προβάλλουν ένα βίντεο στο οποίο έχει βιντεοσκοπηθεί να τραγουδάει..
.. Η δεύτερη απογοήτευση ήρθε με την σετλιστ. Οκ, λογικό να παίξουν τον τελευταίο δίσκο.. αλλά περίμενα ότι θα έπαιζαν κάτι πολύ καλό από το Lights, το οποίο κιόλας δεν είχα ακούσει ποτέ live.. ή ότι δεν θα άφηναν έξω το Finding it so Hard! Για το Bridge Scene ή το You make me feel ούτε καν λόγος! Επίσης το Noise σνομπαρίστηκε πλήρως!
Αλλά είχε και τα καλά της η βραδιά.. πρώτη φορά στη ζωούλα μου άκουσα live το Londinium (μέσα στο Top 5 των Archive-o-τράγουδων) αν και πάλι η γεύση ήταν γλυκόπικρη.. αντί να τραγουδάει το Μαριώ (η Q) το τραγούδησε ο Berrier (o βασικός τραγουδιστής, ας πούμε). H άλλη πολύ όμορφη στιγμή ήταν η στιγμή του Again.. τελευταίο τραγούδι, συγκίνηση, όλο το Principal τραγουδάει μαζί με τον Dave Penny (ή BirdPen, ο “δεύτερος” τραγουδιστής). Η φυσαρμόνικα της εισαγωγής (όποιος το έχει ακούσει δεν μπορεί να μην την έχει προσέξει) ήταν πάλι απούσα. Και μερικά samples έλειπαν. Αλλά η στιγμή πριν το τελευταίο ξέσπασμα, δεν παίζει να πάψει ποτέ να αναστατώνει όλα τα μέσα μου. Ο BirdPen ήταν υπέροχος, υπέροχος! Εύγε παλικάρι μου!
YΓ1: Αυτός ο Berrier κέρδισε την καρδιά των κοριτσιών της παρέας (χουάτ δε φακ, τι του βρίσκουν;)
ΥΓ2: Ε Χαρά, βρες μου επόμενη συναυλία να πάμε!!
ΥΓ3: Μίμιζ, Βασούλα, Αλεξάνδρα έβαλαν 8αράκι! Εγώ πάντως ένα 6.5 με 7 έβαλα, λόγω υψηλών προσδοκιών!
ΥΓ4: Μια δεύτερη άποψη για τη συναυλία από τον Kaskarino
ΥΓ5: Ο Danny Griffiths έγραψε για τα σόου στην ελλάδα στο blog της μπάντας
YΓ6: Μερικοί κάφροι, πόσο κάφροι μπορούν να είναι.. στην πιο όμορφη στιγμή της συναυλίας, εκεί πριν ξεσπάσει το φινάλε του again, να τους να φωνάζουν και να ωρύονται “Fuck me Fuck me Fuck you Fuck you“! Θέλανε πάση θυσία το Fuck you.. και το θυμήθηκαν εκείνη τη στιγμή.. ήμαρτον!
ΥΓ7: Συνέντευξη του Pollard Berrier πριν το live στην Πάτρα
ΥΓ8: Το πολύ καλό βιντεάκι είναι από τη συναυλία στην Πάτρα, δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω κάτι καλό από τη συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη! Χίλια ευχαριστώ στον Sirios1973











to mono sto opoio 8a diafwnisw agaphto comfopulo einai to ΥΓ1. Oxi kai “ti tu vrhkaan?” ki emena me para-arese (:
απαπα ρεύμα ο Πόλαρντ! Πάντως σαν τραγουδιστής μπορεί να μην μ αρέσει όσο ο παλιός ο Walker αλλά είναι μια χαρά!
parade3u oti ton zhleveis epeidh kerdise tis kardies twn koritsiwn sas..
:p
τον ζηλεύω για τα αφράτα μαγουλάκια του
μόνο γι’αυτό :p
τσάτρα πατρα πατρααααααα!!χχαχα!!κατι καλό κάναμε κ εμείς τα πατρινόπουλα εφέτο….!(ένα βίντεο τουλάχιστον)
καλή συνέχεια στα συναυλιόνιααααααααααα!!
Πολύς κόσμος ξενέρωσε αφάνταστα έμαθα. Ναι, κάθε καινούριο άλμπουμ θέλει προμοτάρισμα, αλλά να σνομπάρουν τα παλιά κι αγαπημένα τόσο πολύ;
Επίσης, πρέπει να αναγνωρίσω στον Griffiths ότι μια διαίσθηση την έχει ο μπαγάσας…πως να κάνει θόρυβο το κοινό άμα το κάνεις να βαριέται; Και σιγά μην κάτσουν να σου μιλήσουν!
H αλήθεια είναι ότι αυτός ο δίσκος ήταν ψιλοτεράστιος οπότε εφόσον επέλεξαν να τον παρουσιάσουν σχεδόν όλο (το οποίο εμένα μπορεί να μη μου αρέσει , αλλά είναι λογικό να το επιλέξουν), δεν μπορούσαν να παίξουν πολλά από τα παλιά.. σκεφτείτε ότι έπαιξαν 2 ώρες που είναι πολύ ικανοποιητικός χρόνος συναυλίας
Kαι οι Dream Theater (π.χ.) έχουν τεράστιους δίσκους, αλλά δεν τους παίζουν από την αρχή μέχρι το τέλος, ειδικά όταν είναι καινούριοι. Αν είναι να παίξουν ολόκληρο ένα άλμπουμ, κάπως προετοιμάζουν το κοινό. Όταν για παράδειγμα έπαιζαν το “Metropolis Part 2: Scenes from a Memory”, o κόσμος ήξερε τι πήγαινε να δει. Παρ’ όλ’ αυτά, στα ανκόρ παίζανε και τα παλιά τους.
Προσωπικά μου φαίνεται παράλογο και λίγο άδικο προς το κοινό να κάνουν τέτοια επιλογή οι Archive. Δικαίωμά τους, αλλά παράλογο κατά την ταπεινή μου άποψη.
Εξακολουθούν να μ’ αρέσουν βέβαια
σωστό και αυτό που λες.. αν δεν ήταν τόσο καλός ο δίσκος (κατά την ταπεινή μ γνώμη πάντα) θα με πείραζε πολύ παραπάνω.. όπως και να έχει archive χωρίς finding it so hard δεεεεν γίνεταιι (πάλι κατά την ταπεινή μ γνώμη) :p
Pingback: Dazed » Blog Archive » Τα καλύτερα του 2009