Μια γενικότερη παρατήρηση για όσους από εσάς δεν έχετε επισκεφτεί ποτέ το Παρίσι: Προσπαθήστε να βρίσκεστε ένα βήμα πιο μπροστά από ότι θα ήσασταν αν βρίσκοσασταν στη γλεντζέδικη Ελλάδα. Είναι πιθανό να μην μπορέσετε να βρείτε φαγητό για το καθυστερημένο μεσημεριανό σας, γιατί μετά από κάποια ώρα τα καφέ-ρεστοράν σερβίρουν μόνο καφέ.  Αλλά είναι πιθανό να επιθυμήσετε τον απογευματινό σας καφέ, γύρω στις 6-7 το απόγευμα και να φάτε χυλόπιτα από τα ίδια καφέ-ρεστοράν. Είναι η ώρα για το δείπνο, οπότε ξεχάστε τον καφέ.. φυσικά το ίδιο ισχύει για το βραδινό σας, ή για το ποτό μετά το φαγητό.

Αποτέλεσμα του παραπάνω φαινομένου: οι άμαθοι και άπειροι χιώτες την πρώτη μέρα κινδύνεψαν από λιμό και αφυδάτωση.. Εκείνη την πρώτη μέρα ξεκινήσαμε να δούμε τον Πύργο του Άιφελ, ο οποίος ατυχώς έκλεινε την ώρα που φτάναμε.. στη συνέχεια προσπαθήσαμε να φάμε κάτι, αλλά τα πάντα έκλειναν μόλις φτάναμε! Το πήραμε απόφαση και σκεφτήκαμε να πιούμε ένα ποτό.. τζίφος, καθότι όλα έκλειναν. Έπειτα από 3ωρη περιπλάνηση, αρχίσαμε να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι δεν θα μπορέσουμε να πιούμε ούτε μια σταγόνα νερό, ούτε να βάλουμε κάτι στα ταλαιπωρημένα στομαχάκια μας! Για να έρθει λυτρωτικά ένα παρακμιακό, απίστευτα στριμωγμένο παντοπωλείο, που είναι ανοιχτό ολ νάιτ λονγκ,  να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Ωστόσο η περιπέτεια που έληξε με αίσιο τρόπο στις 4.30 το πρωί να τρώμε σάντουιτς και να πίνουμε νερό στο δωμάτιο, όσο περνάει ο καιρός φαίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα και ευχάριστη!

Όσοι θελήσετε κάποτε να πάτε στον Πύργο του Άιφελ, να έχετε στο νου σας, ότι η 1ώρη αναμονή για την είσοδο είναι αναπόφευκτη. Όσοι τον ανεβείτε από τις σκάλες, πρέπει να γνωρίζετε ότι θα γυμνάσετε/ταλαιπωρήσετε έντονα τους γλουτούς σας. Τέλος, να γνωρίζετε ότι μετά τις 12, ο Πύργος κλείνει! Η θέα από το δεύτερο επίπεδο του πύργου, αποζημειώνει και με το παραπάνω! Ωστόσο, αν έχετε κανένα κωλοανδρεά (ο φίλος και παρέα μ στο ταξίδι) να θέλει να βγάλει τουλάχιστον 100 φωτογραφίες από όλες τις πλευρές του πύργου,  μπορεί και να βαρεθείτε! Επίσης δεν επιχειρήσαμε να φτάσουμε στο ανώτερο σημείο, γιατί θα έπρεπε να περιμένουμ εκ νέου (υπήρχε τεράστια ουρά στο δεύτερο επίπεδο για την είσοδο στο επόμενο επίπεδο, με νέο εισιτήριο)!

Αααα! Για όσους από εσάς υπάρχει περίπτωση να μην επισκεφτείτε την Μονμάρτη, σας το λέω, ξανασκεφτείτε το! Με διαφορά, η πιο ενδιαφέρουσα συνοικία του Παρισιού, μου φέρνει στο νου μια πολύ πολύ γοητευτική Πλάκα! Είδαμε πλανοδια τραγουδίστρια/λατερνατζού, άπειρους παπατζήδες, γραφικά σοκάκια και όμορφη θέα από τον Άγιο Πέτρο της Μονμάρτης! Εκεί ένας νεαρός, πολύ επικοινωνιακός τραγουδιστής, ο Mido, έδωσε την δική του παράσταση με την κιθάρα και τη φωνή του, τραγουδώντας κλασσικά τραγούδια (what a wonderful world – όπου μιμήθηκεπετυχημένο τον Louis Armstrong-, Wonderwall και πολλά άλλα). Ήταν ωραία η αίσθηση, να έχεις το Παρίσι στα πόδια σου και να τραγουδάς μαζί με 10 άλλα άτομα, που σιγά σιγά γίνανε πάνω από 100. Νιώθεις να έρχεσαι λίγο πιο κοντά στους ανθρώπους!

Ακολουθεί ένα τελευταίο ποστ για τις περιπέτειές μας στο Παρίσι (που όπως και να το κάνουμε, ούτε νεαρά Παριζιάνα μου έπιασε τον κωλό, ούτε βραδινές περιπέτειες σε γκέι κλαμπ είχε)..