Ένα σουρεαλιστικό αργεντινικο παραμύθι ήταν η τελευταία ταινία που μου έκανε αίσθηση (η πρωτελευταία ήταν το Duplicity – τελείως ανέλπιστα-). Εχμ, μην περιμένετε χολιγουντιανά θεάματα εδώ. Αλλά αν βρίσκετε την αισθητική του Delicatessen, του Ζαν Πιερ Ζενέ, ενδιαφέρουσα, αξίζει να δώσετε στο La Antena την ευκαιρία του.

Βρισκόμαστε σε μια ασπρόμαυρη πόλη, χωρίς χωροχρονικούς προσδιορισμούς, όπου οι άνθρωποι για κάποιο λόγο έχασαν την φωνή τους.

Ένας πονηρός δαιμόνιος κυρίαρχος των media – ο κακός της υπόθεσης – έχει υπό τον έλεγχό του την ΦΩΝΗ, την μοναδική γυναίκα της πόλης που μπορεί να μιλήσει, να τραγουδήσει και να μαγνητίσει/χειραγωγήσει τα πλήθη. Όμως οι άνθρωποι ή έστω κάποιοι από αυτούς, αν και έχασαν τη φωνή τους, έχουν ακόμη τις λέξεις, το τελευταίο προπύργιο της ελευθερίας του πνεύματός τους.

Ο πανούργος εξουσιαστής, θα προσπαθήσει εκμεταλλευόμενος την παντοδυναμία του, να τους κλέψει και τις λέξεις.. κάποιοι θαρραλέοι θα υψώσουν το ανάστημά τους χωρίς να φοβηθούν τις συνέπειες.

Σκοτεινή ατμόσφαιρα, πανέμορφη αισθητική και εικόνα, μαύρο χιούμορ, πλήθος συμβολισμών, ελπιδοφόρο φινάλε και μια σουπέρμπ κινηματογράφηση από τον βραβευμένο σκηνοθέτη Esteban Sapir. Η εικόνα μας φέρνει στο νου εποχές του βουβού κινηματογράφου σε μια μοντέρνα εκδοχή. Και φυσικά, το υπέροχο σάουντρακ έχει πολύ πιο αναβαθμισμένο ρόλο σε σχέση με μια “συμβατική ταινία”.

Όσοι από εσάς αγωνιάτε για την ελευθερία της βούλησής και του πνεύματός σας, πάρτε ένα μάθημα και μια ελπίδα για τις επόμενες μέρες σας.

8+

ΥΓ: Απίστευτοι χαρακτήρες το τσιράκι του κακού με την ποντικοουρά και το παιδί χωρίς μάτια!