Και μετά τους Santana, ήρθε η σειρά των U2. Οι U2 είναι συγκρότημα που χαίρει του σεβασμού μου, με παρόμοιο τρόπο που συμβαίνει με τους Depeche Mode. Mόνο που οι δεύτεροι είναι πιο κοντά σε αυτά που βρίσκω ενδιαφέροντα σε αυτή τη φάση (πιο ηλεκτρονικοί).

Oι U2 δίνουν συναυλίες από το 1976. Πως σας φαίνεται αυτό? Επίσης η δυναμική τους είναι τεράστια, ώστε και έπειτα από ένα κατά γενική ομολογία μέτριο άλμπουμ γεμίζουν με άνεση στάδια.. όπως το stade De France (80000 Θέσεις + την αρένα).

Οπότε, όταν κατά τον Απρίλη προσπαθούσα να βρω μέρος για καλοκαιρινή εξόρμηση, ήταν από τα πρώτα γκρουπ που τσέκαρα! Και μια και βόλεψαν, ημερομηνίες και η πόλη.. να ‘μαι το βραδάκι της 12ης Ιουλίου στις πύλες του θηριώδους Stade De France.

Φυσικά ήμουν πάλι μόνος, καθότι η εκλεκτή παρέα μ, την ίδια ώρα βρισκόταν στον πύργο του Μονπαρναίς! Έφτασα περίπου 50 λεπτά νωρίτερα και η είσοδος στο στάδιο, μου έκοψε την ανάσα. Νομίζω δεν είχα ξαναβρεθεί σε τόσο λίγο χώρο με άλλα 80-90 χιλιάδες άτομα! Το θέαμα φοβερό.. και κάπου μεταξύ κέντρου και της μιας μεγάλης περιοχής το σκηνικό.. μια κυκλική σκηνή.. και γύρω από αυτήν ένας διάδρομος σε αρκετή απόσταση, επίσης κυκλικός.. Και πάνω από τη σκηνή δεσπόζει ένα κυκλικό σύστημα από οθόνες που δημιουργούσαν την αίσθηση ενός θόλου..

Πρόκειται για την Περιοδεία 360°. Η βασική ιδέα έχει να κάνει με το πρωτοποριακό στήσιμο της σκηνής, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να τους απολαύσουν άνετα οι διατεγαγμένοι κυκλικά γύρω από την σκηνή φανς (οι κλασσικές συναυλίες είθισται να εξελίσονται σε ένα χώρο μπροστά από τη σκηνή -και όχι γύρω της-). Μετά από πολλαπλά “κύμα” των οπαδών τα φώτα έκλεισαν και ένα πολύ πολύ εντυπωσιακό σόου ξεκίνησε. Όπως θα έχετε καταλάβει (όσοι με διαβάζετε), μου αρέσει να ταξινομώ εμπειρίες ανάλογα με το πόσο τις απολαμβάνω.. εδώ λοιπόν είχα να κάνω με το πιο εντυπωσιακό σόου που έχω δει ποτέ.. τέλειος ήχος (ιδίως μετά το 2ο, 3ο τραγούδι), φοβερή παραγωγή..

Το σύστημα με τις οθόνες, μας έδινε την δυνατότητα να απολαύσουμε τα 4 μέλη από κοντά, ενώ οι διαδρόμοι που περνούσαν μέσα από το κοινό τους έφερναν σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Εγώ καθόμουν στις θέσεις που είναι πολύ χαμηλά, κοντά στην αρένα, ώστε να μπορώ να βλέπω άνετα (επειδή ήμουν σε κάποιο ύψος πάνω από την αρένα) και παράλληλα να μην είμαι πολύ μακριά από τη σκηνή.. οπότε όλα ιδανικά!

Πάμε στο προκείμενο.. όλα ξεκίνησαν με το Breathe (το συνηθίζουν)! Οι U2 έπαιξαν ύμνους από όλη την καριέρα τους, δίνοντας αναμενόμενα βάρος στο τελευταίο άλμπουμ τους, με τον κόσμο να το διασκεδάζει άπειρα στα hit Magnificent, No Line on the Horizon. Γενικώς είναι ένα άλμπουμ για να διασκεδάσει τον κόσμο. Κρίμα που δεν το μπόλιασαν με λίγο πειραματική διάθεση!

Όσο για τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος.. With or Without You, I Still Haven’t Found What I’m Looking For, Pride, Sunday Bloody Sunday (τα χρειάστηκε λίγο ο Bonos), One – το μοναδικό βιντεάκι που τράβηξα από τη συναυλία-. Φυσικά δεν μπορούσαν να καλύψουν τις επιθυμίες όλων, αλλά για μένα θα μπορούσαν να κάνουν μια εξαίρεση (και να έπαιζαν τα Elevation, Please, A man and a woman κλπ κλπ – τα έκανα τα παράπονα μου στον Bono και μου ζήτησε συγνώμη, την οποία δέχτηκα :p )

Για δεύτερη φορά μέσα σε 3 ημέρες είχαμε τιμητική αναφορά στον Michael Jackson. Ο Bono μάλιστα τον μιμήθηκε στο Don’t Stop ‘Til You Get Enough – την προηγούμενη μέρα είχε τραγουδήσει και το Billy Jean!

Highlights τα κλασσικά τους, το City of Blinding Lights, το Magnificent καθώς και η στιγμή που η πολυγωνική οθόνη γίνεται χιλιάδες μικρά κάτοπτρα που κατεβαίνουν σταδιακά και κλείνουν την μπάντα μέσα τους. Είναι το “διαστημόπλοιο” των u2, είναι η μουσική τους, είναι το όχημα που θα τους φέρει και αυτούς και όλους όσους βρίσκονται στο στάδιο σε ένα καλύτερο μέλλον (τα ελπιδοφόρα μηνύματα, κάπως ουτοπικά, δεν έλειψαν ούτε από εδώ – διαβάστε και το προηγούμενο κείμενο για την Σαντανοσυναυλία)!

Όσο για την απόδοση της μπάντας.. είναι ακόμη όλοι τους υπέροχοι.. η φωνή του γερο-Bono είναι τόσο ελκυστική, ακόμη και όταν ζορίζεται να πιάσει ψηλές! Τον βλέπεις να τρέχει στη σκηνή, να χτίζει σιγά σιγά την επαφή που χρειάζεται με το κοινό.. είναι θεαματικός, αρκούντως αιθεροβάμωνας, γοητευτικός. Όσοι έχετε ενστάσεις για την άκρατη εμπορευματοποίηση του προφίλ του και της μπάντας.. δεν είμαι εγώ που θα σας αλλάξω γνώμη..μπορεί να έχετε και δίκιο.

Πάντως έχω την εντύπωση ότι σε μια πενταετία θα αρχίσει να φαίνεται πολύ η ηλικία του! Οπότε μπορώ να παινεύομαι ότι τους-τον πρόλαβα αρκετά κοντά στην συναυλιακή τους ακμή (δυστυχώς όμως μακριά από το δημιουργικό τους ζενίθ). O Τhe Edge, είναι το πολυεργαλείο της μπάντας.. παίζει κιθάρα, πλήκτρα, τραγουδάει και γενικώς τα κάνει όλα και συμφέρει. Όσο για το rythym κομμάτι, οι Larry Mullen και Adam Clayton ήταν ακριβέστατοι!

Συνοψίζοντας, μάλλον ήταν ότι περίμενα.. η μουσική τους ποτέ δεν ήταν η πιο αγαπημένη μου επιλογή, αλλά πάντοτε μου άρεσαν.. και καθότι πρόκειται για μπάντα ιδιαίτερα εμπορική, περίμενα μια γυαλιστερή παραγωγή, που θα έκοβε την ανάσα.. ε, κάπως έτσι ήταν!

Let me in the Sound..!!