Σήμερα γνώρισα το δικό μου Alexander Supertramp, ένα πολωνό Christopher McCandless, τον Daniel. Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά και πήγαμε στο σπίτι της Κατερίνας, στην άνω πόλη. Ο Daniel είναι φίλος της Κατερίνας. Η κατερίνα είναι φίλη που την πρωτογνώρισα στη συναυλία των electric prunes. Αλλά δεν θα σας πω τώρα γι’ αυτήν, γιατί μπορώ να μιλάω για ώρες.

Ο Daniel είναι ένας ταξιδιώτης. Όταν τον ρώτησα πόσο καιρό ζει έτσι, είπε “εδώ και 28 χρόνια”. Αν θυμάμαι καλά από όσα μου είπε, πριν από λίγο καιρό πέρασε τη νύχτα του σε ένα δένδρο στην Βάλλια κάλντα. Όταν τον ρώτησα τι θα κάνει μετά, μου είπε ότι θα φύγει για Κωνσταντινούπολη και από κει με κάποιο τρόπο θα πάει στην Αττάλεια, για ένα ρέγκε φεστιβάλ (800 χιλιόμετρα μακριά). Την Αθήνα δεν την αντέχει αλλά και σαλόνικα δεν θα μείνει γιατί δεν του άρεσε.. θέλει να ζει μέσα στη φύση.  Ο Daniel ξέρει πολωνικά, αγγλικά, ισπανικά, ελληνικά και άλλες δύο γλώσσες που δεν θυμάμαι.

Μου ερχόταν στο μυαλό η ηλίθια ερώτηση “και τι κάνεις για να ζήσεις” τουτέστιν “πως βγάζεις χρήματα”, αλλά δεν την έκανα. Σκέφτηκα, ότι το μόνο που δεν θα ενδιεφέρε ένα αυθεντικό supertramp είναι το πως θα βγάλει χρήματα για να ζήσει. Περιττό να πω ότι είναι ένας άνθρωπος που σε έχει κερδίσει το δευτερόλεπτο που σε πρωτοκοιτάζει στα ματια.

Τον ζήλεψα, για την καλοσύνη του που δεν κρύβεται, για την απλότητά του, για τον σεβασμό που δείχνει στον τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής των ανθρώπων που συναναστρέφεται (ούτε ίχνος σνομπισμού ή κατάκρισης).

Καλό ταξίδι Supertramp

Blog’s OST: Εddie Vedder – No Ceiling