Comfis

Το τέλος των τετριμένων ταινιοπροβολών

// April 17th, 2009 // αμπελοφιλοσοφίες, αστειάκια

Kάποτε οι άνθρωποι, έβλεπαν ταινίες καρφωμένοι στις καρέκλες τους, την εικόνα από την ασπρόμαυρη τιΒΙ! Μετά η ΤιΒι έγινε έγχρωμη, ενώ τα πρώτα βίντεα εμφανίστηκαν! Οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να την παρακολουθούν μαγνητισμένοι, τεντωμένοι, αφοσιωμένοι! Τα βιντεοκασσετάδικα έκαναν χρυσές δουλειές. Μετά οι τηλεοράσεις έγιναν πιο λεπτές, οι βιντεοκασσέτες έγιναν dvd και τα βίντεο έγιναν ντιβιντι πλέιερ. Ο άνθρωπος άρχισε σιγά σιγά να χαλαρώνει, καθώς παρακολουθεί τιΒι!

Δεν θα περιγράψω τα υπόλοιπα στάδια εξέλιξης της εμπειρίας παρακολούθησης ταινιών μέχρι το σήμερα!! Θα σας μιλήσω για το σήμερα.. Αν πιστεύετε ότι ο νέος της πρώτης δεκαετίας των 2000ς βλέπει ταινίες με τον τρόπο που βλέπαμε κάποτε, προφανώς κάνετε λάθος! Λαμπρό παράδειγμα ο Μίμιζ! Ο μίμιζ έχει γίνει αντικείμενο πολλών παλιών μπλογκζζ λόγω της εκκεντρικότητάς και της υφέρπουσας βλακείας που κουβαλάει στο τσεπάκι του, ανά πάσα στιγμή! Ο Μίμιζ προκειμένου να ανταπεξέλθει στους γρήγορους ρυθμούς του σήμερα εξελίχθηκε στον άνθρωπο homo – fastforwardalis o οποίος αποφάσισε ότι δεν υπάρχει λόγος να βλέπουμε 1 ταινία σε χρόνο που θα μπορούσαμε να δούμε τρεις ταινίες. Έτσι πλέον, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις (βλ. Zeitgeist) ο Μίμιζ θα συνδυάσει το πρωινό του με μια  ταινία  σε fastforward ή θα πλύνει τα δόντια του βλέποντας το τελευταίο επεισόδιο λοστ. Και όταν αποφασίσει να δει ταινία, θα δει τρεις ταινίες!

Εγώ από την άλλη για να κερδίσω χρόνο σκέφτηκα ότι μια εύλογη λύση είναι να συνδυάσω την παρακολούθηση ΤιΒΙ  με την δραστηριότητα που τρώει το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μου, τον ύπνο δλδς! Έτσι αποφάσισα ότι θα είχε γούστο να βλέπω μια ταινία κοιμούμενος. Το δοκίμασα και το αποτέλεσμα με δικαίωσε! Κάποτε είχα το άλλοθι ότι ήμουν φαντάρος, οπότε ήταν λογικό να νυστάζω και να πέρνω και ένα υπνάκο κάθε φορά που έβλεπα μια ταινία. Τα χρόνια  πέρασαν και δεν είμαι πια φαντάρος, αλλά η συνήθεια να κοιμάμαι βλέποντας ταινίες κερδίζοντας 1 με 2 ώρες χωρίς ύπνο την ημέρα, υφίσταται ακόμη. Το ενδιαφέρον είναι ότι ενω ψευτοκοιμάμαι, προσπαθώ, με τα 3/2 των δύο ματιών μου κλειστά,  να καταλάβω τι γίνεται στην ταινία, να ακούσω τα σχόλια των υπολοίπων,  να σκεφτώ τις τρικλοποδιές του σεναρίου (το δράμα του να βλέπεις Lost Highway, μισοκοιμισμένος, προσπαθώντας να δώσεις ένα κάποιο νόημα (?) στην συγκεκριμένη ταινία, συγκρίνεται μόνο με κινέζικα βασανιστήρια), να κουνιέμαι μήπως και ξυπνήσω αλλά παράλληλα να προσπαθώ να κοιμηθώ για να κερδίζω χρόνο. Πρόκειται για μια διαδικασία βαθιά αντιφατική και εδώ ακριβώς εστιάζεται το μεγαλείο της!

Το κρίσιμο σημείο που δείχνει και πόσο πραγματικά συνειδητοποιημένος είστε, έχει να κάνει με την θέση την οποία θα επιλέξετε για να παρακολουθήσετε την ταινία σας.. Υπάρχουν οι σκληροπυρηνικές θέσεις (μια καρέκλα, το πάτωμα) που διώχνουν κάθε σκέψη ύπνου, οι ύπουλες (πολυθρόνα και τα πόδια πάνω σε ένα τραπέζι) και οι συνειδητοποιημένες θέσεις  “θέλω να κοιμηθώ βλέποντας ταινία και το ξέρω” (καναπές σούπερ αναπαυτικός). Αντίστοιχη ποικιλία υπάρχει και στις ταινίες που θα επιλέξετε (σκεφτείτε να βλέπετε το Snatch και σκεφτείτε να βλέπετε ταινία του Haneke).

Αν έχετε σκεφτεί και άλλους ευφάνταστους τρόπους να διανθίσετε την δική σας τηλεοπτική εμπειρία μην διστάσετε να την μοιραστείτε μαζί μ!! Είναι πλέον η κατάλληλη στιγμή! Αν όχι τώρα τότε ΠΟΤΕ? Αν όχι εσύ τότε ΠΟΙΟΣ?

Αριβεντέρτσι!

ΥΓ: Η στρατηγική μου, μπορεί να συνδυαστεί και με έξοδο για σινεμά.. σκεφτείτε πχ, να έχετε πάει και το σινεμά σας  και παράλληλα να έχετε ρίξει και το δίωρο υπνάκο σας-!

Blog’s OST: The Rad – Dead Confederate – tnx to nicholas