Υπάρχει λοιπόν μια θεωρία, την οποία συνέθεσα εγώ – άρα είναι άξια λόγου 
-, η οποία λέει ότι μια μπάντα είναι αρκετά εύκολο να έχει ένα πρώτο άλμπουμ που θα κάνει πάταγο, αλλά είναι εξαιρετικά σπάνιο το δεύτερο άλμπουμ της να πλησιάζει το πρώτο, ενώ το τρίτο συνήθως είναι σκέτη απογοήτευση! Δεν έχω ιδιαίτερη γνώση για τα ευρύτερα τεκτενόμενα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, όμως μπορώ να σας πω την εμπειρία μου από το χώρο της alternative rock/pop rock/british pop μουσικής.
Σε αυτούς τους χώρους και ειδικότερα στην Βρετανία, αναζητούν ήρωες! Αναζητούν ολημερίς και ολονυκτίς το “next big thing”, τους επόμενους Beatles κλπ. Πάρτε παραδείγματα: Franz Ferdinand, Strokes, Kaiser Chiefs, Kasabian, Keane, Editor, Bloc Party και πολλοί άλλοι. Όλοι και ειδικά οι πρώτοι, ταρακούνησαν με το ντεμπούτο τους. Η μουσική βιομηχανία απεγνωσμένα αναζητούσε τους νέους της μεσσίες που θα έκαναν ένα τόσο μαζικό κίνημα όσο τα μεγαθήρια του παρελθόντος. Τζίφος! Η έμπνευση φαίνεται να στερεύει, ή οι απαιτήσεις να τους αγχώνουν ! Το δεύτερο πολυαναμενόμενο άλμπουμ, είναι από καλό (πχ στους Franz και στους Bloc Party) εως αδιάφορο (βλέπε Keane) αλλά οπωσδήποτε όχι αριστούργημα!! Το τρίτο από αδιάφορο ως βαρετό!
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;; Διότι αυτή τη στιγμή ακούω το νέο άλμπουμ των Doves (kingdom of rust) και είναι απλά απίστευτο! Το ίδιο συνέβη και με το τρίτο άλμπουμ των Interpol (Our love to admire, ίσως το καλύτερο άλμπουμ τους, κατά την ταπεινή μου γνώμη)! Kαι με το τρίτο άλμπουμ των Coral (Invisible Invasion, 8αράκι άνετο)! To τρίτο άλμπουμ των Archive ήταν το υπέροχο You all look the same to me. Οι πιο πολλές από αυτές τις μπάντες που κατάφεραν να φτιάξουν ένα τρίτο αξιόλογο άλμπουμ ξεκίνησαν χωρίς πολλές φανφάρες, με χαμηλούς τόνους και κατάφεραν να διατηρήσουν την έμπνευσή και την δημιουργικότητά τους ανέπαφη! Αν και δεν κάνει, θα σας ποστάρω ένα τραγούδι από καθέναν από τους τελευταίους δίσκους που άκουσα και μου άρεσαν και πιστεύω ότι μπορεί να σας κερδίσουν (δυστυχώς δεν είναι τα καλύτερα του κάθε δίσκου, γιατί έχω περιορισμό 10 mb για κάθε τραγούδι)! Αλλά μια και κάνατε τον κόπο να διαβάσετε το μπλογκ μου ως εδώ ακούστε και τα σόνγκια τούτα!
A! Kαι μια και πιάσαμε τα μουσικά, το καινούριο άλμπουμ των U2 μοιάζει εξίσου δυνατό με το προηγούμενο, ίσως και κάπως καλύτερο!
The Hoosiers – Worried about Ray
Franz Ferdinand – No You Girls
Στη σημερινή εποχή της “αφθονίας των αγαθών” οι άνθρωποι (και κυρίως οι νέοι που αποτελούν target group της μουσικής βιομηχανίας) βαριόμαστε εύκολα, γι ‘αυτό αναζητούμε διαρκώς νέα πράγματα. Οι mediaδες το ξέρουν αυτό οπότε φροντίζουν πάντα να προβάλουν νέα φρέσκα πρόσωπα που αρχικά μας τραβάνε την προσοχή επειδή έχουν κάτι καινούργιο να δώσουν, μέχρι να τους βαρεθούμε και αυτούς και φτου και απ’ την αρχή. Βέβαια πολλές φορές το hype που εντέχνως δημιουργείται γύρω από ένα group είναι δυσανάλογο της καλλιτεχνικής αξίας τους με αποτέλεσμα να τους βαριόμαστε ακόμα πιο εύκολα.
Τα songia πολύ μέτρια … 4-7
να φας μια 8κατούλα .- :p
καλά ούυυτε των τιντερστικς δεν σ άρεσε??!?!
χμ με εκνευριζει απιστευτα η λογικη του “το δευτερο αλμπουμ θα ναι μετριο, το τριτο αθλιο” κλπ επειδη μπορει να χει να τρομερα επτυχημενο πρωτο cd ενα συγκροτημα :ρ
ασε που ποτε δεν χω συμφωνησει με δισκοκριτικες, οπως εξαλλου κ με κριτικες ταινιων. γνκ τι δουλεια εχει η κριτικη αξιολογηση στην τεχνη? η τεχνη υπαρχει για να αφυπνιζει συναισθηματα κ να ζωντανευει τους ανθρωπους, οχι για να την μετραμε σε κλιμακα 1-10
παντως το worried about ray το χα ακουσει πριν καιρο, κ το βρηκα πολυ ευχαριστο τραγουδι :ρ
τα αλλα δε τα κατεβασα ακομα γιατι βαριεμαι :ρ
εγώ γράφω απλά το τι παρατηρώ :p η δισκοκριτική του τύπου “μου άρεσε”, “δεν μου άρεσε” δεν είναι δισκοκριτική με την βαρύγδουπη έννοια του όρου. Ε φαντάζομαι να μην φαντάζεσαι (:P) ότι επειδή λέω ότι το τάδε άλμπουμ δεν μου άρεσε, ότι διεκδικώ την αξίωση ότι η γνώμη μου έχει αντικειμενική βαρύτητα (νομίζω ότι τα έγραψα λίγο μπερδεμένα, αν δεν με κατάλαβες τζαστ λετ μι νόου)
Το άλμπουμ είναι απρόσμενα καλό!
Πάντως πρέπει να έχει βάση ότι η βιομηχανία τους τρελαίνει τους δημιουργούς, μετά από μια επιτυχία.. και τους πιέζει και τους αγχώνει!
το άλμπουμ των Hoosiers , εννοώ
Υπάρχει η άποψη κατά την οποία “έχει γραφτεί/παιχτεί τόση μουσική, ώστε είναι πολύ δύσκολο να βγει κάτι διαφορετικό, καινοτόμο κτλ”.
Δεν την ενστερνίζομαι.
Αυτή η μαζική παραγωγή καλλιτεχνών είναι εύρημα των εταιρειών, του μάρκετινγκ και γενικώς του πρόχειρου και γρήγορου των καιρών. Πόσους από αυτούς που βγαίνουν από το X-Factor(y), Greek Idol και όποια άλλη παπαριά υπάρχει έχετε δει να κάνουν τη διαφορά ή διεθνή καριέρα? Άντε η Leona Lewis κι αυτή πάλι μόνο το “Κeep Bleeding” ή όπως αλλιώς το λένε.
Η υστερία που περιγράφεις στη 2η παράγραφο είναι άκρως εκνευριστική. Δεν είναι μόνο το ότι προσπαθούν να σε κάνουν να ανεχτείς το κάθε ψώνιο που θεωρεί -δίκαια ή άδικα- ότι έχει κάποιο ταλέντο. Πιστεύω ότι δείχνει και το ποιοι και τι κυβερνούν τη μουσική βιομηχανία. Άνθρωποι που προφανώς έχουν ξεχάσει ότι όλα τα μεγάλα συγκροτήματα κι οι καλλιτέχνες του μακρινού ή πρόσφατου παρελθόντος χρειάστηκε να δουλέψουν σκληρά για να γίνουν αυτό που είναι.
Σε αντιστοιχία με τη λογοτεχνία, οποιοσδήποτε σήμερα με μια μέση μουσική ικανότητα (και σ’ αυτό συμπεριλαμβάνω στιχουργική, σύνθεση, φωνητική, παίξιμο μουσικού οργάνου) μπορεί να βγάλει δίσκο. Ο εορτασμός της μετριότητας. Το πρόσχημα “εκεί έξω υπάρχουν αστέρια που χωρίς το Χ τιβι σόου δεν θα ανακαλύπτονταν ποτέ” είναι αστείο. Απ’ όσο έχω καταλάβει, στη μουσική πρέπει ο Μωάμεθ να πάει στο βουνό. Το βουνό δε θα πάει ποτέ στον Μωάμεθ.
Από την άλλη, όπως και σε κάθε άλλη πτυχή της ζωής μας, υπάρχει κάτι για κάθε γούστο, όρεξη και φυσικά τσέπη (αν και αυτό το τελευταίο είναι άλλη κουβέντα). Και όλα αυτά είναι, όπως θα έπρεπε, απολύτως αποδεκτά.
Ωραία τα κομμάτια που ανέβασες, θα ελέγξω τα albums.
ΥΓ: Τους κατηγορήσανε ότι έχουν αντιγράψει τραγούδια, αλλά εμένα μου αρέσουν οι Ηοοsiers.
αααα ! μόοολις πέρασαν στις εξαιρέσεις του τρίτου άλμπουμ οι Arcade Fire (άψοοοογοι)!