Oυφ ουφ, βαθιές ανάσες και άαντε πάμε πάλι! Κρατάς την αναπνοή για όσο μπορείς και ξεφυσάς να διώξεις την κακή ενέργεια. Κάποια στιγμή θα φύγει. Σήμερις πήγαμε στον Πειρασμό. Προς αποφυγήν  παρεξηγήσεων, να διευκρινίσω ότι δεν θα χρηματιστώ από τον Πειρασμό που θα πω ότι πήρε ένα ωραιότατο 9άρι (μισή μονάδα επειδή ο αρχηγός εκεί ήταν πολύ συμπαθητικός). Η παρέα ουανς μορ εκλεκτότατη, Τάκης – Μαρία (ζεύγος), Κaskarino και bro (ο οποίος έγραψε καινούριο μπλογκ από την εποχή που υπήρχαν εισπράκτωρες στα λεωφορεία).To καταπέτασμα είναι φτωχή λέξη για να περιγράψει κάποιος το τι ποσότητες φαγητού βρήκαν το δρόμο τους για τα, κατά τα άλλα, ευαίσθητα στομαχάκια μας. Ο Πειρασμός πήρε με το σπαθί του το βαθμό του.

Σήμερις αναλύθηκε σε όλο της το μεγαλείο η σχέση εργοδότη, εργαζόμενου, οι ανασφάλειες των μεν και των δε, η σύγκρουση, η πάλη των τάξεων. Συμπεραίνουμε με σχετική ασφάλεια ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να ανεχτεί ότι ο υπάλληλός του θα  αμοίβεται με χ+1 και θα δουλεύει ψ-1 ώρες τη στιγμή που μπορεί να βρει άλλους 10 που να αμοίβονται χ και να δουλεύουν ψ ώρες.  Από την άλλη ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν η δουλειά που κάνει, υφίσταται επειδή υπάρχει ο εργοδότης του, που του την δίνει, δεν μπορεί να καταπιεί εύκολα το ότι μπορεί να παράγει δουλειά που αποφέρει στον εργοδότη του 5χ και να πληρώνεται μόλις χ.

Και οι δύο δίκιο έχουν, λίγο όμως πιο πολύ δίκιο έχει ο εργαζόμενος, γιατί αυτός έχει και ανάγκη εκτός από δίκιο. Ο Τάκης κατέληξε λέγοντας το συναρπαστικό “Εγώ δεν φοβάμαι το θάνατο φοβάμαι το αεροπλάνο“  κάτι που μπορείς ίσως να συγκριθεί μόνο με  το αξιομνημόνευτο που είχε πει ο φίλος Μήτσουλας  και το οποίο ήταν το εξής:  “Κάθε αυτό και κάτι —-ακολουθεί μια παύση για να καταλήξει με νόημα—–  κάθε κάτι και κάτι άλλο“

Βαθιές ανάσες και συνεχίζουμε…