Comfis

Η Βεγόνα

// March 14th, 2009 // αδιάφορα προσωπικά

Η Βεγόνα έφτιαχνε τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια που έχω γευτεί ποτέ. Και ποτέ δεν αποκάλυψε το μυστικό της στις κόρες της! Η Βεγόνα αγαπούσε πολύ τα εγγόνια της και τους έλεγε παραμύθια, όταν ακόμη ήταν ακμαία. Τους έλεγε όλους τους μύθους του Αισώπου. Μεγάλωσε τον Γιώργο και τον Παντελή, μόνη της, αφού η μάνα των παιδιών δούλευε τα πρωινά. Στις γιορτινές μέρες, η Βεγόνα μας καλούσε στο σπίτι στο χωριό και εμάς και την οικογένεια της θείας. Έφτιαχνε πάντα κοκκινιστό κρέας με πατάτες, κεφτέδες και ντολμαδάκια. Εμείς, οι μικροί, καθόμασταν σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα σε αυτό που καθόταν οι μεγάλοι!

Μια φορά είχαμε επισκέψεις και εγώ έφαγα δύο σοκολατάκια, το ένα μετά το άλλο. Η Βεγόνα με κοίταξε αυστηρά και είπε αμέσως στη μάνα: “Πάρε τα σοκολατάκια από εδώ, ο Γιώργος έχει άσχημο σκοπό”. Μια φορά είχα πάει σπίτι της ενώ  έφτιαχνε τους τέλειους κουρκουμπίνους (κοινώς μελομακάρονα) της.  Υπήρχαν πολλά ψιλά (εικοσάρικα, δεκάρικα κλπ) σε ένα τασάκι.. όταν έπλαθε τους κουρκουμπίνους, εγώ βάλθηκα να πάρω όσο πιο πολλά μπορούσα και μετά με δήθεν άνετο ύφος της είπα “Γιαγιά, εγώ σήμερα ήρθα με πολλά χρήματα”. Αμέσως με κατάλαβε!

Η Βεγόνα αγαπούσε τόσο πολύ τον άνδρα της, τον Παντελή, που όταν αυτός χάθηκε, άρχισε και κείνη να χάνεται σιγά σιγά! Επί 16 χρόνια γινόταν κάθε μέρα και περισσότερο σκιά του εαυτού της. Αρχικά άρχισε να καίει τα ντολμαδάκια που ήθελε να φτιάξει για τα εγγόνια της. Μετά έτυχε να βγει στο δρόμο και να περπατάει χωρίς να ξέρει που πηγαίνει, μέχρι που την βρήκαμε αφού φάγαμε  τη μισή χίο κάπου κοντά στον Καρφά, ζωντανή και εξαντλημένη! Έπειτα ξεχνούσε να τρώει και άρχισε να δυσκολεύεται να εκφράσει προτάσεις με νόημα!

Όταν σκέφτομαι την περίοδο που άρχισε να συνειδητοποιεί τη μοίρα της, την θομπάδα που την κατέκλυε, τρομάζω πολύ και εύχομαι να μην πάθει κανείς αυτό που της συνεβαινε. Τα βουρκωμένα μάτια της, τις στιγμές που συνειδητοποιούσε ότι βυθίζεται ολοένα στο σκοτάδι, με γέμιζαν θλίψη. Τουλάχιστον είχε ανθρώπους να την φροντίζουν και να την αγαπούν πολύ, μέχρι να ολοκληρώσει τον τέλειο κυκλο της (στα 86 της θα μπορούσε να ήταν ένα νεογέννητο βρέφος). Περπάτησε ήσυχα – όσο ήσυχη ήταν και τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της -, χωρίς να τρομάξει κανένα μας, στο τέλος/αφετηρία της. Αν υποθέσουμε ότι κάτι χαρακτηριστικό από το μεγαλείο της συνείδησής μας, απελευθερώνεται και πλανάται στο άπειρο, έχω μια ελπίδα να μπορέσω να την συναντήσω ξανά κάποτε και να την ρωτήσω, να της μιλήσω, να την νιώσω. Ως τότε μόνο στα όνειρα μου, θα μπορώ να συζητώ μαζί της. Και να σκέφτομαι με νοσταλγία τα πανέξυπνα μάτια της, να μου χαμογελούν.