Όχι άλλο Slumdog Millionaire

// February 25th, 2009 // movin' pics, καυτή επικαιρότητα

oscar-statue

Και ήρθαν το Όσκαρ! Και μετά επέρασαν! Και τι έμεινε; Το Slumdog Millionaire! Ο Danny Boyle δεν είναι χτεσινός. Έχει κάνει τα πολύ καλά Trainspotting, 28 Days Later και το συμπαθητικό Sunshine! Kαι μετά ήρθε ο Εκατομυριούχος-Χαμίνι. Και γνώρισε την αποθέωση! 9 όσκαρ εκ των οποίων και αυτό καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας! Εμένα από μιας αρχής δεν μου άρεσε! Ούτε το εύρημα του σεναρίου με τρέλανε, ούτε η μπόλυγουντ αισθητική, ούτε οι ινδικές μελωδίες.

Προφανώς αποφάσισε η Ακαδημία φέτος να είναι η χρονιά του Boyle. Λοιπόν, εκείνο το βράδυ των Όσκαρ, κάθισα και είδα λίγο από το Κόκκινο Χαλί (μέχρι 3 το πρωί) και το επόμενο πρωί σε μαγνητοσκόπηση , τις βραβεύσεις. E, τα μόνα Όσκαρ που χάρηκα ήταν αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου στην Κέιτ Γουϊνσλετ (η Κλημεντίνη του Eternal Sunshine of a Spotless Mind ενηλικιώθηκε) το Β’ Ανδρικού στον χωρίς κανένα λόγο χαμένο Χιθ Λέτζερ (τι υπέροχο ενκορ έκανε αυτός ο απίστευτος τύπος) και το Β Γυναικείου στην Τρελή Φλογερή Ισπανίδα Πενέλοπε Κρουζ. Η ερμηνεία του Μίκι Ρουρκ στον Παλαιστή ήταν η πιο συγκινητική, απλή, λιτή, ανθρώπινη παράσταση της χρονιάς. Απολαυστικός πραγματικά. Κρίμα που δεν τιμήθηκε.

Τα δικά μου Όσκαρ (γνωστά και ως Κομφόσκαρ – πέρσι πρωτοέγραψα σχετικά)  είναι αυτά:

Καλύτερη Ταινία: The Curious Case Of Benjamin Button

Α’ Ανδρικός Ρόλος: Μίκι Ρουρκ (The Wrestler)

Α’ Γυναικείος Ρόλος: Kate Winslet (Revolutionary Roady)

Β’ Ανδρικός Ρόλος: Χιθ Λέτζερ (The Dark Knight)

B’ Γυναικείος Ρόλος: Πενέλοπε Κρουζ (Vicky Christina Barcelona)

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι (The Wrestler)

Μουσική: Νίξον Φροστ – Η αναμέτρηση

Τα υπόλοιπα δεν τα κατέχω! Αλλά αυτό το Slumdog, στον λαιμό μου κάθισε. Μίκι μου, μη στεναχωριέσαι, άσε τους  ξενέρωτους να χαίρονται!

ΥΓ1: Ήταν απίστευτη η κατάσταση με τα διαφημιστικά διαλλείματα κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των Όσκαρ(5′ παρουσίαση, 5 λεπτά διάλλειμα).

ΥΓ2: H μουσική των Mogwai,Live ήταν βαρετή, αντισυναυλιακή, μετά το πρώτο 10λεπτο :( . Ευτυχώς η παρέα ήταν καλη (Μπρο, μίμιζ) και ακολούθησε ποτό στον Τρυποκάρυδο που μετράει, σε σταθερή βάση!

ΥΓ3: Εδώ οι καλέες κρέπεες (μα τι κρεπατζής έχω γίνει)! Εδώ το καλόο παστίτσιο (άμα έχεις σκιλ, έχεις σκιλ, πάει και τελείωσε).

YΓ4: Εδώ ο κοσμάκης εν βρίσκει δουλειά, οι άλλοι με τον Παλαιοκρασσά (όπαα, άσχετο).. με τον Παλαιοκώστα ασχολούνται.  Και δώστου μέτρα για την τιμωρία των υπευθύνων και για αποφυγή τέτοιων καταστάσεων! Βρεεε σε λίγο θα ταϊζουμε με μέτρα τον Θανάση που μένει στο ισόγειο.

YΓ5: Καθυστερημένα προσθέτω αναμνηστικές φώτος από καταπληκτική συναυλία Mogwai – Comfis με κορδέλες:

Pantzos Comfis Mimiz

Ο παντζος με τον μικρό του αδερφό

10 Σχόλια για το “Όχι άλλο Slumdog Millionaire”

  1. err says:
    25/02/2009 at 01:47

    reee! ta kseftilises ola ti na pw..k se slumdog kraksimo k se mogwai ti na pw…apopsi sou dn lew..alla I M A R T O N!

  2. Comfis says:
    25/02/2009 at 02:01

    το περίμενα ότι θα είχα τέτοιες αντιδράσεις. Πόσο μάλλον όταν το Slumdog είναι ενδεχομένως η επιτομή του “σινεμά του κόσμου”. Αλλά εμένα έτσι μου φάνηκαν τα πράγματα. Άλλωστε τα χολιγουντιανά δεν με τρελένουν γενικώς (πχ το Wrestler, που το λάτρεψα, ήταν μια εναλλακτική ταινία ε ε ?)

    Όσο για τους Mogwai, ρε παιδί μου, να τους ακούω σπίτι μου, σε χαμηλή ένταση , μου αρέσει, αλλά στη σκηνή, ακίνητοι, να παίζουν 90 λεπτά σε τρία επίπεδα έντασης, (ήρεμο, μεσαίο και χώσιμο), μου φάνηκε κουραστικό.. τι να κάνω.. όπως λες “γνώμη μου”

  3. Rea says:
    25/02/2009 at 13:59

    αν κ δεν χω δει ακομα το Slumdog μου φαινεται απο τις ταινιες που ουρλιαζουν απο χιλιομετρα μακρια. Oscar, oscar, oscaaaar. γενικα δε συμπαθω ιδιεταιρα τον Boyle κ εκνευριστικα που πηρε κ καλυτερης ταινιας κ σκηνοθεσιας! εγω για σκηνοθεσια ηθελα η τον Fincger η τον Arafonsky που τους αγαπω κ τους δυο :ρ
    κ για soundtrack ηθελα οποσδηποτε το Curious Case, ειχε υπεροχη μουσικη
    με τις ερμηνειες δεν εχω προβλημα,κ ο Πεν ηταν πραγματικα συγκλοστινικος ατον ρολο του. κ φυσικα βραβευτηκε επιτελους η Κate οποτε δεν χω παραπονο :ρ καιρος ηταν πια, 32 χρονων κ ειχε 6 υποψηφιοτητες. ελεος :ρ

  4. Rea says:
    25/02/2009 at 14:06

    χμ εννοειται οτι εννοω τον Aronofsky :ρ *κοκκινιζει*

  5. M4GuS109 says:
    25/02/2009 at 14:39

    ‘Οταν είδα το Slumdog είπα ότι αν δεν πάρει ocsar φωτογραφίας, μοντάζ και ήχου τότε η ακαδημία δεν ξλερει τι της γίνεται. Και η σκηνοθεσία ήταν άψογη ενώ η δουλειά του Boyle ήταν τρομερά δυσκολότερη τεχνικώς από των άλλων υποψηφίων (μην ξεχνάμε ότι ο σκηνοθέτης είναι πάνω απ’ όλα οργανωτής).

    Τώρα για σενάριο και καλύτερη ταινία λίγο τραβηγμένο αλλά όπως φαίνεται γουστάρουν υπερβολικές δόσεις δράματος και εδώ το κατάφεραν χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο πριν τα τελευταία 5 λεπτά (που χορεύουν).
    Δες τις “καλυτερες” ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος που επικράτησαν καλύτερων αντιπάλουν λόγω καλής χρήσης της “συνταγής”, ονόματος ή απλά λόγω μιας και μοναδικής πρωτοτυπίας που τράβηξε προσοχή: No Country for Old Men/There Will be Blood, The Departed/Letter from Iwo Jima, Crash/Munich, Chicago/The Pianist, Shakespeare in Love/Saving Private Ryan, Titanic/L.A. Confidential, Forrest Gump/Pulp Fiction.

    Για να μην τα πολυλογώ το Benjamin Button ήταν καραμπινάτη απόπειρα για όσκαρ λόγω της επιτυχίας του Forrest Gump και γι αυτό δεν τα πήρε και τα υπόλοιπα ήταν προβέψιμα παρόλες τις φοβερές ερμηνείες. Το Wrestler που άξιζε να κερδίσει δεν πήρε καν υποψηφιότητα γιατί όπως και το Trainspotting και άλλα έργα που άξιζαν υποψηφιότητα απλά έχει μια καφρίλα που δεν είναι για όλους.

  6. Comfis says:
    25/02/2009 at 14:41

    Αυτός ο αραφνόσκι , πολύ καλός τύπος.. αλλά σαν τον αρονόφσκι κανένας :P
    συμφώνω μαζί σου ότι ο Πεν ήταν πολύ καλός, πάρα πολύ καλός (όπως συνήθως), αλλά ο Ρουρκ ήταν καθηλωτικός ρε παιδί μου.. απαππαπαπαα!

  7. M4GuS109 says:
    25/02/2009 at 14:43

    Α, ναι. Ίσως και να ήθελαν να πουν στον κύριο Aronofsky ότι το αίσχος του Requiem for a Dream δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα :P

  8. Comfis says:
    25/02/2009 at 14:59

    Σωστά τα λες άνταμ (καλώς ήρθες και εδώ) και καλά το λες για το Μπάτον ότι ήθελε πολύ να πάρει το όσκαρ , αλλά το σενάριό του, με ταρακούνησε αρκετά.
    Και για το Wrestler μάλλον σωστά τα λες, αλλά ήταν για μένα ο μεγάλος αδικημένος της όλης υπόθεσης.

  9. Comfis says:
    26/02/2009 at 10:05

    όσο για το Requiem, δεν είναι το αγαπημένο μου, αλλά αίσχος εν θα το έλεγα! Επίσης, έχει κάνει και το πολύυυ αγαπημένο Fountain

  10. Rea says:
    26/02/2009 at 12:49

    ρε το Ρεκβιεμ για αυτα που ηθελε να δειξει (εξαθλιωση ανθρωπων απο ναρκωτικα κλπ) ηταν συγκλονιστικα
    επισης ολες του οι ταινιες ειναι ενα οπτικο αριστουργημα. ειδικα το Fountain, ειναι τοσο ομορφο που ξεχνας κενα σεναριου κλπ. κ εχει κ υπεροχζες μουσικες.

    και ναι ο Μπατον ηταν ταινια που φαινοταν εξαρχης οτι πηγαινε για Οσκαρ αλλα αλιμονο αν βγαλουμε καλυτερο σκηνοθετη τον Boyle απο τον Fincher :ρ

Ποια η γνώμη σου περί του Θέματος;