Είναι απόλυτο σκοτάδι. Ανοίγω τα μάτια, διότι νιώθω άγχος. Είμαι στο κρεβάτι μου! Σηκώνομαι στα τυφλά, βγαίνω από το δωμάτιο, φτάνω στο διάδρομο, καταφέρνω να βρω το διακόπτη για το φως του μπάνιου! Ανοίγω… αλλά το φως ανοιγοσβήνει συνεχώς! Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει ακόμη παραπάνω, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι! Προχωράω αργά προς την κουζίνα.. ανοίγω και εκείνο το φως αλλά και αυτό αναβοσβήνει.. το σκοτάδι διακόπτεται από ριπές φωτός.. αγχώνομαι τόσο που φωνάζω “μαμά, μπαμπά!”

Την ίδια στιγμή γυρνώ τα μάτια μου προς την κουζίνα και τα φώτα είναι ανοικτά, ο πατέρας βρίσκεται στο κρεβάτι τους, η μητέρα έχει σκύψει κάτω από το κρεβάτι μου και με ψάχνει (προφανώς το πρόβλημα στη μέση έχει εξαφανιστεί). Στρέφω τα μάτια μου προς άλλη κατεύθυνση και ξυπνάω! Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου και είναι απόλυτο σκοτάδι!

Αλλά δεν έχω ξυπνήσει γιατί τώρα ξανανοίγω τα μάτια μου.. και ξυπνάω – και είναι απόλυτο σκοτάδι.

ΥΓ: Ταχυκαρδία, ανησυχία και αφόρητη ζέστη δεν με άφησαν να κοιμηθώ για κανένα δίωρο μετά το όνειρο.
ΥΓ2: Το όνειρο μου ήρθε στο μυαλό 10 μέρες αργότερα.. σήμερις το πρωί!