Ο Μπέντζαμιν Μπάτον δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου! Για να είμαι ειλικρινής ήταν μια ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση! Ακολούθησε απόλυτα αντίστροφη πορεία ζωής (γεννήθηκε στα δεσμά ενός γηρασμένου κορμιού και πέθανε όντας βρέφος) κάτι που τον έκανε να φαίνεται εξαιρετικά αλλόκοτος! Το γιατί του συνέβησε αυτό, δεν μας αφορά! Μας αφορά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει στ’ αλήθεια τη ζωή του! Μπορούσε μόνο να παρατηρεί την ζωή των υπολοίπων ανθρώπων, που βίωναν την “φυσιολογική” πορεία προς το γήρας! Οι μοναδικές στιγμές που κατάφερε να ζήσει αληθινά ήταν όταν η πραγματική του ηλικία ταυτίστηκε με την ηλικία του σώματός του! Τις υπόλοιπες, ήταν καταραμένος να φεύγει σαν κυνηγημένος! Μέχρι να πεθάνει και αυτός μόνος του!

Αυτό το παραμύθι, πήρε την γενναία απόφαση να μας διηγηθεί ο αξιότιμος Ντέιβιντ Φίντσερ! Και ανακάτεψε την μελαγχολία, με λυτρωτικά ψήγματα χιούμορ, προσθέτοντας πολλούς συμβολισμούς και αλληγορίες για τους φόβους του ανθρώπου (ο φόβος του να είσαι διαφορετικός, ο φόβος του γήρατος, ο φόβος του θανάτου), αφήνοντας όμως ένα φωτεινό παραθυράκι, ενός τέλους που μπορεί να είναι πλήρες, σχεδόν ευτυχισμένο. Φανταστείτε τα παραμύθια του Μπάρτον, με μια έντονη πινελιά μελαγχολίας – θυμηθείτε το Μπιγκ Φις -, θυμηθείτε τις περιπέτειες του Φόρεστ Γκαμπ και έχετε μια εικόνα του τι είναι αυτή η περίεργη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον.

Ο Πίτ φτάνει στα επίπεδα του Seven και του Fight Club, όντας καθηλωτικός (μόνο την ερμηνεία του στην “Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς” δεν μπόρεσε να ξεπεράσει), η Μπλάνσετ για μια ακόμη φορά έδωσε το δικό της ρεσιτάλ.. το μακιγιάζ και τα ειδικά εφέ, αψεγάδιαστα, υπηρέτησαν μια σεναριακή ιδέα, ούτως ή άλλως εμπνευσμένη. Και όλα αυτά υπό την σκηνοθετική αιγίδα του Φίντσερ, που δώδεκα χρόνια τώρα δεν σταματάει να μας προσφέρει αριστουργήματα!

Μάλλον η αγαπημένη μου για τούτη τη χρονιά, όπως το περίμενα!