H μεγάλη απάτη
// February 26th, 2009 // 15 Comments » // lets dance, αδιάφορα προσωπικά
Εμένα που με βλέπετε ήμανε μεγάλος μουσικός. Μετά από αυτή τη δήλωση-καταπέλτη θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ιστορία γκάφας, από αυτές που έχετε πλέον συνηθίσει να διαβάζετε από εμένανε, που έχει να κάνει με τη μουσική. Πρώτα όμως θα κάνω μια αναδρομή στη σχέση μου με τη μουσική. Η πρώτη επαφή με την μουσική συνετελέστη (sic) στην τρυφερή ηλικία των 7, με μια ταλαιπωρημένη μελόντικα! Εξελίχτηκα ταχύτατα και ο πάτερ μου έκανε δώρο ένα αρμονιάκι με μικρά πλήκτρα και 100 ήχους (!) Για να μη σας τα πολυλογώ, πήγα ωδείο, έφτασα μέχρι την μέση τάξη αλλά σταμάτησα λόγω πανελληνίων. Μετά τις πανελλήνιες αγόρασα ένα υπέροχο συνθεσάιζερ (ensoniq) για το οποίο οι γονείς μου πραγματικά ξοδεύτηκαν άσχημα και τους είμαι ευγνόμων! Στο 1ο έτος της σχολής άρχισα να μαθαίνω μόνος μου κιθάρες, άρχισα να γράφω τις μουσικές μου, κατάφερα να εκπληρώσω το όνειρό μου να παίξω κιθάρα και να τραγουδήσω στους φίλους μους. Μετά φτιάξαμε γκρουπάκια, έπαιξα σε συναυλίες φοιτητικές, πολύ αγαπημένες.. και φτάνουμε στο “πριν 3.5 χρόνια”.. (more…)
Υπάρχουν άλμπουμ που σε κάνουν να παρακολουθήσεις μια συναυλία! Και συναυλίες που γίνονται η αιτία να γνωρίσεις άλμπουμς! Μια τέτοια συναυλία ήταν η σημερινή. Η παρέα, εκλεκτή, ο bro και η concertmate Χαρά, μια κρύα νύχτα του Φλεβάρη (-4 περικαλώ) πήραν τους δρόμους και πήγανε στο πρίνσιπαλ κλαμπ Θίατερ για να απολαύσουν τους πρίγκηπες του μελαγχολικού ήχου από το Νότιγχαμ 
Είναι απόλυτο σκοτάδι. Ανοίγω τα μάτια, διότι νιώθω άγχος. Είμαι στο κρεβάτι μου! Σηκώνομαι στα τυφλά, βγαίνω από το δωμάτιο, φτάνω στο διάδρομο, καταφέρνω να βρω το διακόπτη για το φως του μπάνιου! Ανοίγω… αλλά το φως ανοιγοσβήνει συνεχώς! Αυτό είναι κάτι που με αγχώνει ακόμη παραπάνω, αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι! Προχωράω αργά προς την κουζίνα.. ανοίγω και εκείνο το φως αλλά και αυτό αναβοσβήνει.. το σκοτάδι διακόπτεται από ριπές φωτός.. αγχώνομαι τόσο που φωνάζω “μαμά, μπαμπά!” 
Τα μάτια της τον αιχμαλώτισαν. Τον οδηγούσαν απευθείας στον πιο βαθύ ωκεανό. Στην απόλυτη άβυσσο! Τα μάτια της τον μαγνήτιζαν! Γίνεται επικίνδυνο.. “γιατί μένω εδώ, γιατί θα έπρεπε να μείνω;… αλλά δεν μπορώ να φύγω.. βουλιάζω… δεν μπορώ να φύγω, θα ήμουν τρελός αν δεν ακολουθούσα τα μάτια της..”
Είναι 2.01 το ξημέρωμα αλλά πρέπει να τα γράψω! Μόλις είδα το Persepolis και είπα να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου όσο πιο νωπές γίνεται! H Ιρανή Mάρτζι Σατραπί, μετανάστρια πλέον, στην Γαλλία του σήμερα μας διηγείται την ιστορία της, από τα ταραγμένα παιδικά της χρόνια (η διήγηση ξεκινάει από το 1978), περιγράφοντας μέσα από προσωπικά τραγικά βιώματα την επανάσταση που έφερε την πτώση του Σάχη, τον μετέπειτα πόλεμο με το Ιράκ και την εποχή που ακολούθησε. 
Ο Μπέντζαμιν Μπάτον δεν ήταν μια συνηθισμένη περίπτωση ανθρώπου! Για να είμαι ειλικρινής ήταν μια ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση! Ακολούθησε απόλυτα αντίστροφη πορεία ζωής (γεννήθηκε στα δεσμά ενός γηρασμένου κορμιού και πέθανε όντας βρέφος) κάτι που τον έκανε να φαίνεται εξαιρετικά αλλόκοτος! Το γιατί του συνέβησε αυτό, δεν μας αφορά! Μας αφορά το ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει στ’ αλήθεια τη ζωή του! Μπορούσε μόνο να παρατηρεί την ζωή των υπολοίπων ανθρώπων, που βίωναν την “φυσιολογική” πορεία προς το γήρας! Οι μοναδικές στιγμές που κατάφερε να ζήσει αληθινά ήταν όταν η πραγματική του ηλικία ταυτίστηκε με την ηλικία του σώματός του! Τις υπόλοιπες, ήταν καταραμένος να φεύγει σαν κυνηγημένος! Μέχρι να πεθάνει και αυτός μόνος του! 
