Σας είχα γράψει και στο παρελθόν, για την έννοια της ουράς στην Ελλάδα! To προηγούμενο κείμενο ήταν ένα θεωρητικό πόνημα πάνω στο σχηματισμό της ουράς.

Σήμερα ήρθε η ώρα να σταθούμε σε απτά, πραγματικά γεγονότα.

Δε περιστάτικ: Ήρθε η ώρα για το σούπερ μάρκετ του δεκαπενθημέρου! Έπειτα από μιάμιση ώρα όπου στοιβάξαμε στο καρότσι μας τον ουρανό και κάποια από τα άστρα, ήρθε η ώρα του ταμείου. “Ω φακ“, συλλογίζομαι, “τώρα έχει αναμονή”! Ωπ! Σε αυτό το ταμείο υπάρχει μόνο μια κυρία μπροστά! Ας πάω εκεί! Κάθομαι πίσω της.. περιμένω κάπως στωικά. Φτάνει η ώρα της πληρωμής και η κυρία δυστυχώς αποδεικνύεται λίγο περιορισμένης όρασης. Μεχρί να βρει τα χρήματα που απαιτούνταν, χρειάστηκε μαζί με την υπάλληλο να αδειάσει όλο το πορτοφόλι της, να ελέγξουν κάθε μεταλλικό νόμισμα από μονόλεπτα μέχρι 20λεπτα, ώσπου έφτασε η στιγμή που το ποσό συγκεντρώθηκε σωστά!

“Έρχεται η σειρά μου“, σκέφτομαι! Γυρνάω την ηλίθια κεφάλα μου πίσω και βλέπω ένα μάλλον χαλαρό νεαρό, ο οποίος δεν δείχνει διάθεση να μου πάρει τη θέση, με τρια κρουασάν στο χέρι! Το εκτιμώ αυτό και σκέφτομαι: “Ήντα Διάβολο, θα είμαι πολύ κάφρος αν δεν τον αφήσω να πληρώσει“. Του το λέω, με ευχαριστεί πολύ ευγενικά και πάει να πληρώσει! Πριν προλάβει να πληρώσει, τσουπ, ένας κύριος εμφανίζεται με μια κοκακόλα στο χέρι..

“να περάσω και εγώ ε παλικάρι;” …

“εεχμ εντάξει περάστε..“

“εμ όλα αυτά στο καρότσι δικά σου είναι; εε πρέπει να περάσω“

-ειρήσθω εν παρόδω, υπάρχουν ταμεία, για άτομα με λίγα προϊόντα και ταμεία για καρότσια με πολλά προϊόντα, γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια-

…παράλληλα στο διπλανό άδειο ταμείο ακούγεται τσιριχτή φωνή:

“ΝΑ έρθει κάποιος στο ταμείο αυτό γρήγορα.. πόσο θα περιμένω;” αναφωνεί μια όχι συμπαθητική κυρία (τέσπα).. Η εν λόγω κυρία διαπίστωσε ότι τα ενεργά ταμεία είχαν ανθρώπους να περιμένουν και σκέφτηκε ότι εκείνη είναι πιο έξυπνη από τους άλλους και θα φέρουν μια ταμεία μόνο για κείνη. Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό!
την ίδια στιγμή από πίσω μου…

“Να περάσω και εγώ ;;“

“…εχμ“

“Όλα αυτά τα πράγματα στο καρότσι δικά σου είναι; καλοφάγωτα να είναι! εε να περάσω τότε.. είχα αποφασίσει να πάρω περισσότερα, αλλά τελικά είπα να πάρω μόνο τα απαραίτητα.. δύο μπουκάλια γάλα.. οπότε να περάσω!“

Φυσικά περνάει χωρίς καν να του απαντήσω.. και γυρνάω πίσω και βλέπω μια ταλαίπωρη κοπέλα, με ένα καλαθάκι, που είχε δύο πράγματα μέσα και είχε την λεπτότητα να μην μου ζητήσει και κείνη να περάσει μπροστά.. και αμέσως διαπιστώνω ότι οι τύποι αυτοί, ούτε καν την ρώτησαν αν τους επιτρέπει να της πάρουν την θέση, αν και κείνη είχε όσα προϊόντα είχαν και αυτοί. Γιατί δεν θα έπαιρναν μόνο τη θέση από μένα, αλλά και από κείνη! 2 πράγματα και 20 λεπτά αναμονή για να πληρώσει!

Στο δίπλα ταμείο η ίδια τσιριχτή φωνή:

“επιτέλους τι θα γίνει, θα έρθει μια άλλη ταμείας;; δεν μπορώ να περιμένω!“

Θα φάω τις κοτσίδες μου γαμώτι μου γαμώ!

ΥΓ: Το πιο κρίμα είναι ότι μέχρι να διαπιστώσω ότι η κοπέλα που ήταν πίσω μου είχε μόνο δύο πράγματα, η ταμίας είχε αρχίσει να περνάει τα δικά μου προϊόντα.. οπότε ήταν αργά για να επανορθώσω!

Blog‘s OST: Wishbone Ash – Leaf and Stream