Comfis

Α night with Coldplay

// December 19th, 2008 // comfis ο πολυταξιδεμένος, lets dance, καυτή επικαιρότητα

Τι να το κάνεις αυτό που λένε, ότι οι στίχοι του Chris Martin δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που υπάρχουν από μια super μπάντα, όταν αυτοί οι 4 τύποι μπορούν κάνουν 30000 ανθρώπους να παραληρούν; H πιο όμορφη συναυλία μέχρι την επόμενη, ήταν τούτη εδώ, που έλαβε χώρα στις 14 Δεκεμβρίου στην O2 Arena, στις ανατολικές συνοικίες του Λονδίνου!

Η έκπληξη, για κάποιον που μπαίνει πρώτη φορά σε ένα τέτοιο χώρο, ξεκίνησε από την αρχή. Το μετρό μας έβγαλε έξω από το O2 και σε 3 λεπτά βρισκόμουν ήδη στην αριθμημένη θέση μου στο 3ο διάζωμα του τεράστιου συναυλιακού χώρου. Τέλειος εξαερισμός, ίχνος καπνού. 30000 άνθρωποι, ο καθένας στη ακριβή θέση του. Τέλεια θέα στη σκηνή, μεγάλα screens, από όπου μπορείς να παρακολουθήσεις το gig πολύ άνετα. Υπολογίζοντας πρόχειρα, πρέπει η χωρητικότητά του να φτάνει τις 30000. Η σκηνή προεκτεινόταν και ανάμεσα στο πλήθος, αριστερά και δεξιά από την κεντρική σκηνή.

Μετά το πρώτο σοκ, αυτό που προέκυψε από την τελειότητα της υποδομής, ήρθε ένα δεύτερο πιο δυνατό. Στις 8.50 ακούγονται οι νότες του Violent Hill και η πιο όμορφη συναυλία της ζωής μου, είχε ξεκινήσει! Το Viva la Vida είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ, αλλά ως εκεί. Το Viva La Vida, παιγμένο live, είναι ένα κορυφαίο άλμπουμ. Όσοι τους έχετε κολλήσει την ταμπέλα φλώρικα αγγλόπαιδα, θα πρέπει να τους δείτε πάνω στη σκηνή. Εκρηκτική χημεία, αλάνθαστοι, με κορυφαίο crew, κρυστάλλινο ήχο και όμορφα τραγούδια και ίσως το πιο σημαντικό, ένα υπέροχο Frontman, που είναι πολύ σημαντικό κομμάτι του παζλ μιας δυνατής συναυλίας.

Το όλο θέαμα μου θύμισε τους Guns n’ Roses, στα χρόνια της δόξας τους, ο Μartin αλώνιζε άνετα τη σκηνή από τη μια άκρη στην άλλη, έφευγε απο την ηλεκτρική, πήγαινε στο πιάνο, το γύριζε σε mellotron και μετα στην ακουστική κιθάρα! Η φωνή του, πιο ζεστή από την στούντιο εκδοχή της, χωρίς να χάνει τίποτα από το φαλτσέτο του και την χαρακτηριστική χροιά του.

Οι Coldplay έπαιξαν σχεδόν όλο το Viva La Vida, παλιότερα hits όπως το Yellow (εκατοντάδες κίτρινα μπαλόνια έπεσαν από την οροφή), το Clocks, το Speed of Sound, το Politik (highlight), το Talk και άλλα! Επίσης κορυφαία στιγμή το 42 και το ομώνυμο Viva La Vida όπου τα γνώριμα samples των πνευστών έγιναν δεκτά με τρελό ενθουσιασμό και στη συνέχεια 30000 ψυχές τραγουδούσαν όλοι μαζί εκείνο το χαρακτηριστικό “οο ο ο ο” (όσοι ξέρετε το τραγούδι καταλάβατε ποιο σημείο εννοώ, οι υπόλοιποι δείτε το επόμενο βίντεο).

Το πανηγύρι κράτησε 90 λεπτά ( 1 encore) και θα ήθελα τουλάχιστον τα άλλα 2 σόνγκια του V L V που δεν έπαιξαν, και ήταν από τα αγαπημένα μου, θα ήθελα το white shadows, το Don’t Panic αλλά θα ήθελα να είχα και φτερά να πετούσα. Δεν γίνεται όμως να έχουμε σε αυτή τη ζωή ό,τι θέλουμε!

5 λεπτά μετά το τέλος ήμουν ήδη στο μετρό και 20 λεπτά μετά στο ξενοδοχείο. Αντίθετα στην Μαλακάσα, όταν είδα τους Black Sabbath, δεν είδα τους Black Sabbath, δεν άκουσα και πολύ καλά τους Black Sabbath (όχι τόσο καλά όσο τους Coldplay), έκανα 2 ώρες για να πάω, και άλλες 3, αν δεν κάνω λάθος για να γυρίσω, έγινα μες στη σκόνη. Οκ οκ, κράχτες μου, δεν είναι το ίδιο, το ξέρω, απλά μια αγανάκτηση την έχω για αυτό που γίνεται κάθε καλοκαίρι στη Μαλακάσα!