Πω μεγάλο πράγμα η αναρρωτική άδεια, παίδεες! μπορεί να χρειάζεται να μπεις μια μέρα με εισαγωγή στο νοσοκομείο, αλλά οι 10 μέρες είναι 10 μέρες ε! Οξεία Γαστρεντερίτιδα. Δεν το ήξερα από πιο πριν που είχα την αναπνευστική λοίμωξη να το επιδιώξω.
Τώρα όμως είμαι σαλόνικα, νια νια νια νια νια νιαα! Καφέδες, dvd, φαγητό έξω, ποδοσφαιράκια, σινεμαδάκια! Τέλειο έτσι; Πω, το πόσο άνετα νιώθω εδώ πέρα δεν περιγράφεται! Αχ κουρασμένο μου κορμί άντε να αναπαυθείς. Ακολουθεί αγροτική άδεια και αν καταφέρουμε και άλλη αναρρωτική. Διότι κύριοι είμεθα αγρότες και πρέπει να επιτελούμε τον ρόλο μας αυτόν (18 μέρες δηλαδή).

Το άλλο καλό είναι ότι μόλις τελειώσει η άδεια έρχομαι Χίο και όχι άλλο Αθήνα! Άντε να ηρεμήσω, 5′ από το σπίτι!

Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Ε για άλλη μια φορά το χρησιμοποιώ ως προσωπικό ημερολόγιο και όχι ως μέσο για να πω αξιοσημείωτα πράγματα.

Είχα και ένα από αυτα αστεία περιστατικά στο δρόμο της Αθήνας την ώρα που έφευγα με ταξί για τα ΚΤΕΛ. Το ταξί του δικού μου ταξιτζή ακούμπησε το ταξί του μπροστινού.

Ο μπροστινός βγήκε από το αμάξι, και είπε με ψύχραιμο ψυχρό τόνο, “το πήρες είδηση ότι ακούμπησες το αμάξι μου;”. Ο δικός μου λέει ανήξερα “το ακούμπησα ε;;”. Βγαίνει να δει. και Ξεσπάει ο άλλος, σαν εμετό. “είσαιι Μ#$@@%# ” κλπ κλπ.
Ο δικός μ μάλλον φοβήθηκε. Μπαίνει για καλό και για κακό μες στο ταξί, και στο επόμενο φανάρι, όντας ασφαλής, συνεχίζει την κουβεντούλα. Το πιο προσβλητικό που έλεγαν ο ένας στον άλλον ήταν ότι “Είσαι και επαγγελματίας”. Ο ταξιτζής μ, εν μέσω τρελής πόρωσης, ήρθε σχεδόν στο κάθισμα μου και του φώναζε από το παράθυρο. Σάλια εκτοξευόταν και οι από πίσω σφύριζαν. Εγώ πήγα το κεφάλι μου όσο πιο πίσω γινόταν για να μην φάει καμιά αδέσποτη, σάλια και να μην ενοχλώ, ρε παιδάκι μου, την κουβέντα τους. Γαμάτη φάση