Comfis

Wristcutters: Α Love Story

// August 29th, 2010 // 4 Σχόλια » // movin' pics

Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό, όπως σας ανέφερα στο προηγούμενο ποστ τα πράγματα εδώ στη Χίο είναι κάπως περίεργα! Δλδ, η διάθεση είναι περίεργη, λόγω της μεταβατικής περιόδου! Και που καταφεύγουμε σε τέτοιες περιπτώσεις;! Eεε που αλλού; Στις ταινίες! Τα credits για το φιλμ του τίτλου πάνε στο Σοφάκι που την ανακάλυψε και μου την πρότεινε! Wristcutters: A love story. Είναι μια ταινία που συνοψίζει όσα εμπεριέχονται στην ετικέτα “Tαινίες που λατρεύω να βλέπω“. (..και μετά και μετά;)

Summer’s almost gone!

// August 25th, 2010 // 12 Σχόλια » // αδιάφορα προσωπικά

Ε, πρέπει να το παραδεχτούμε, τούτη η περίοδος του χρόνου σε γενικές γραμμές δεν παλεύεται! Ακούστε πως έχει η κατάσταση στο νησί και θα καταλάβετε! Μέχρι και τον 15αύγουστο, οι θερμοκρασίες χτυπούν κόκκινο, κανείς δεν έχει διάθεση να μείνει στο καβούκι του, οι παραλίες σφύζουν από ζωή, τα μπαράκια παραφορτώνονται, η βόλτα στην προκυμαία γίνεται δύσκολη από το πλήθος που πηγαινοέρχεται! Και τότε έρχεται η αποφράδα 16η Αυγούστου και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο! Το νησί ερημώνει με τρόπο θεαματικό, ξαναξεκινούν και πάλι εκ νέου (ξανά) τα κωλο-μελτεμάκια, η ροπή προς το ξεφάντωμα πάει περίπατο, η διάρκεια της μέρας μειώνεται δραματικά, οι παραλίες αδειάζουν και όλοι προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν ότι το πανηγύρι τελείωσε.. (..και μετά και μετά;)

Η Θεσσαλονίκη, η στραβομάρα και η συρρίκνωση της κοινωνικότητάς μου

// August 20th, 2010 // 12 Σχόλια » // αδιάφορα προσωπικά, αστειάκια

H κατάσταση έχει ξεφύγει πέρα από κάθε όριο! Κάποτε ήμανε πολύ κοινωνικό πλάσμα και πρέπει να πω ότι και τώρα έχω αυτή την διάθεση (να είμαι κοινωνικός). Στο Λυκειο θυμάμαι ότι ήμουν πάντα από τους πιο ψηφισμένους μαθητές στα πενταμελή και δεκαπενταμελή! Είχα ολόκληρο σχολείο στις κοινωνικές μου επαφές, αλλά είχα δυνατές σχέσεις και με το άλλο μεγάλο σχολείο του νησιού! Τεράστιος κύκλος, που λένε (Γιώργο, για ηρέμησε σε παρακαλώ)! (..και μετά και μετά;)

Arcade Fire – The Suburbs

// August 16th, 2010 // 4 Σχόλια » // lets dance

Οι Καναδοί Arcade Fire, το αγαπημένο indie παιδί της μουσικής βιομηχανίας επανέρχονται με τον τρίτο δίσκο τους που δείχνει να τους εδραιώνει πλέον στη συνείδηση του κόσμου ως μπροστάρηδες του συγκεκριμένου μουσικού ρεύματος. Αν το Funeral ήταν ένα σούπερ επιτυχημένο ντεμπούτο, αν το Neon Bible ήταν ένα τολμηρό πόνημα γεμάτο indie πινελιές, γραμμένο σε μια εκκλησία-στούντιο, τότε το Τhe suburbs είναι η απόλυτη καταξίωση! Έχω μιλήσει και σε προηγούμενο ποστ μου για την θεωρία της κατάρας του τρίτου άλμπουμ και είμαι πολύ χαρούμενος που οι Arcade Fire κατάφεραν να αποτέλεσουν εξαίρεση! (..και μετά και μετά;)

Walter Trout: Common Ground

// August 12th, 2010 // 2 Σχόλια » // lets dance

Παρά το ότι γνώριζα και εκτιμούσα τον Walter Trout ως έναν από τους μεγάλους της κιθάρας, μόνο πρόσφατα έκανα τη συνειδητή κίνηση να ακούσω τη δουλειά του με τη δέουσα προσοχή. Μερικούς δίσκους και αρκετές ώρες ακρόασης αργότερα, αν έπρεπε να χαρακτηρίσω τη μουσική του, θα χρησιμοποιούσα λέξεις όπως αυθεντική, αμερικάνικη, ηλεκτρισμένη, παθιασμένη. Και, τουλάχιστον για τον γράφοντα, αυτό αρκεί για να ανοίξει η όρεξη. (..και μετά και μετά;)

VoxMag vol. II

// August 11th, 2010 // 7 Σχόλια » // δεν χωράνε πουθενά

Εκυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος του Vox και πάλι λίγο καθυστερημένα (9 του μήνα, ακριβώς ένα μήνα μετά το πρώτο) αν και ο στόχος μας είναι να κυκλοφορεί το πρώτο 5ήμερο! Πολύ ιδρώτας, πολύ τρέξιμο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα άξιζε τον κόπο (νομίζω)! Ο Πάντζο (μπρο) μόλις ανανέωσε την ηλεκτρονική μορφή του VoxMag, όπου μπορείτε να βρείτε όλα τα θέματα ξεχωριστά αλλά και να το διαβάσετε εννιαίο με την μορφή .pdf αρχείου! (..και μετά και μετά;)

Τα κάστρα

// August 9th, 2010 // 13 Σχόλια » // αδιάφορα προσωπικά

3 μέρες στη Θεσσαλονίκη, μέσα στον Αύγουστο, ήταν κάτι που πρώτη φορά κάνω στη ζωή μου! Και η αλήθεια είναι ότι σαν να επρόκειτο για μια άλλη πόλη! Αν την Πέμπτη ξαφνιάστηκα με την ηρεμία στους δρόμους, τις άπειρες θέσεις πάρκινγκ, τα κλειστά μαγαζιά και τη γενικότερη ηρεμία, τι να πω για το Σάββατο που και οι λιγοστοί που είχαν παραμείνει στην πόλη έφυγαν τρέχοντας για Χαλκιδική! Και μου αφήσαν την πόλη όλη δική μου! (..και μετά και μετά;)

Ένα χωριό που το έλεγαν ΠΑΝΙΚΟ

// August 7th, 2010 // 8 Σχόλια » // movin' pics

Ο Ινδιάνος και ο Καουμπόις είναι αληθινοί μάστορες της καταστροφής. Την στιγμή που αποφασίζουν να κάνουν δώρο γενεθλίων στο άλογο μια τούβλινη ψησταριά πυροδοτούν, εν αγνοία τους, μια αλληλουχία γεγονότων που θα οδηγήσει το σύμπαν (τέσπα, τον μικρόκοσμό τους) πολύ κοντά στην ολοκληρωτική καταστροφή! Έρωτας, ληστείες, πόλεμοι, βομβαρδισμοί με αγελάδες, δράμα, ρομάντσο, επιθέσεις με ξιφίες, ταξίδι στο κέντρο της γης και στους πόλους, είναι μερικά μόνο από τα κομμάτια αυτού του ανορθόδοξου, σουρεαλιστικού φιλμ! (..και μετά και μετά;)

Όνειρο vol.Zombies

// August 3rd, 2010 // 13 Σχόλια » // αδιάφορα προσωπικά, αστειάκια

Ήταν βράδυ και έπεσα να κοιμηθώ, αλλά αυτό δεν είναι ασυνήθιστο! Ξαφνικά βρίσκομαι στον σπίτι στον Καρφά και με το που ανοίγω την πόρτα βλέπω δύο κοριτσάκια με αίμα να τρέχει από τα μάτια, και χλωμό δερματακι να γυρνούν το πρόσωπό τους αργά προς το μέρος μου! Σιτ, σκέφτομαι, γουι αρ κομπλίτλι φακντ απ! Καταλαβαίνω ότι τούτα τα παιδάκια δεν θέλουν το καλό μου όποτε τα αρχίζω στις γρήγορες πριν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο! Κουντρουβαλώ τις σκάλες αλλά στον γύρω χώρο διαπιστώνω ότι η κατάσταση δεν είναι καλύτερη! Κόσμος τρέχει στους δρόμους, διάφοροι κυνηγούν διάφορους! (..και μετά και μετά;)

Ουρά vol. 359,32

// August 1st, 2010 // 7 Σχόλια » // αδιάφορα προσωπικά, αστειάκια

Το λοιπόν, μετά από τα άπειρα μπλογκς με εκνευριστικές καταστάσεις στην ουρά διαφόρων ταμείων (τραπεζών, σουπερμάρκετ κλπ κλπ), χτες είχα μια νεα, πέρα για πέρα πρωτότυπη εμπειρία που μπορεί να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία “Σιτσουέισονς με ενοχλητικούς τύπους στην ουρά“! Η παρέα -5 άνθρωπες- αποφάσισε να κινηθεί προς γνωστό μπαράκι της Χίου (ονόματα δεν λέμε, το Plan B ήταν) που αποτελεί τη μέση λύση σε όλα: ούτε πολύ καγκούρικο, ούτε πολύ εναλλακτικό, ούτε τελείως μπιτ, ούτε τελείως ρέγκε, ούτε γεμάτο νιάνιαρα αλλά ούτε γεμάτο γέροντες. Δυστυχώς όλα τα σταντ ήταν γεμάτα κόσμο, κάτι το οποίο μας προβλημάτισε αλλά δεν μας αποθάρρυνε! Περιμέναμε καρτερικά ώσπου βλέπουμε δύο κοπέλες να πληρώνουν για να φύγουν! (..και μετά και μετά;)

My Writings. My Thoughts.