Μερικές φορές στο ποδόσφαιρο μπορείς να σταθείς πολύ άτυχος και να χτυπήσεις άσχημα πάνω σε μια φάση. Ή να το προσποιηθείς. Άμα όμως έχεις το ταλέντο του Αμιά Εκανγκά, τότε περνάς σε άλλη διάσταση..
Κάθε φορά που ανεβαίνω θεσσαλονίκη, ανεξάρτητα από τον λόγο του ταξιδιού, μέσα στο όλο πρόγραμμα πρέπει να υπάρχει και σινεμά για ευνόητους λόγους (ανυπαρξία σινεμά στη Χίο, τις καλές ταινίες της κινηματογραφικής λέσχης τις έχω δει κλπ). Εν μέσω κρίσης να ενημερώσω για δύο ευχάριστα: Στα Ster Macedonia το εισιτήριο πλέον κοστίζει 6.5 ευρώ (νομίζω είχε φτάσει τα 9).. και το πάρκινγκ κάτω από την πλατεία οντεόν έχει ρίξει πολύ τις τιμές.. για 2 ώρες το πάρκινγκ κόστισε 3 ευρώ (στο παρελθόν είχα δει κάτι τρελά 9άρια). Στο θέμα μας όμως. Η Μέριλ Στρηπ είναι πολύ καλή ηθοποιός, οκ το ξέραμε αυτό. Εγώ όμως δεν είχα ξετρελαθεί ποτέ με την πάρτη της για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο. Μέχρι το Iron lady. Όπου πραγματικά την απόλαυσα. …και μετα, και μετα;;
Σιτ έγινα 31, πάμε από το κακό στο χειρότερο και δεν ξέρω που θα σταματήσει αυτή η κατρακύλα (όχι, όχι υπερβάλω, απλώς το παίζω μελοδραματικός). Σήμερις οι ευχές γενεθλίων (από πραγματικές ως εκείνες που μοιάζουν σαν να προέρχονται από robot) μέσω φέισμπουκ, από γνωστούς, άγνωστους και φίλους, είναι πάρα πολλές.
Προσπαθώ να απαντώ σε όλες, εκτός από εκείνες που είναι τελείως χρόνια-πολλά-stop! Μέσα στον πανζουρλισμό μου βλέπω το msn μου να αναβοσβήνει. Ήταν η βάσω η φίλη εκ Τρικάλων!
Ο χρήστης Vaso #$@#$@@#$ λέειhttp://www.youtube.com/watch?v=P-SMJtcTBqU
Την ίδια ώρα χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω, λέω “ευχαριστώ” (για το βίντεο) και το κλείνω. Δεν μπορεί, θα ήταν η βάσω στο τηλέφωνο και θα με πήρε για να την ευχαριστήσω για την βιντεοευχή!
Μόλις πληροφορήθηκα ότι ιστορικό group των 70ς λέγεται The Tubes, οπότε το next big thing της δυναμικής χιώτικης μουσικής ροκ σκηνής πρέπει να αλλάξει όνομα. Τέλος οι The Tubes, πάρτε το απόφαση. Το άλλο υποψήφιο όνομα ήταν “The Suburbs” (κόλλημα τριών εκ των μελών από τον τελευταίο σούπερ Arcade Fire δίσκο). Οπότε με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίζω ότι έτσι θα λεγόμαστε από εδώ και πέρα. Δυστυχώς ως The Suburbs ακόμη δεν καταφέραμε να κάνουμε live. Ούτε ως The Tubes άλλωστε. Και ούτε με κανένα άλλο όνομα. Αυτό είναι κάτι που αποτέλεσε πλήγμα στην ψυχολογία μας, διότι ο μπασίστας μίμιζ θα λείπει για λίγο καιρό και θα θέλαμε να κάνουμε ένα λάιβ μαζί του πριν φύγει. Θα το θέλαμε πολύ αλλά με την θέληση μείναμε. …και μετα, και μετα;;
Μεγάλη ανακούφιση, επιτέλους το έφτιαξα το ρημάδι το vol.3 και είναι πια όπως μου αρέσει. H αναζήτηση ενός καινούριου template (template=συνδυασμός χρωμάτων, εφαρμογών, δομής το οποίο μπορείς να προσαρμόσεις στο blog σου) για το comfis.gr ξεκίνησε την 1η Γενάρη. Μετά από 5 μέρες ψάξιμο κατάφερα να καταλήξω στο νέο template! Και το όνομα αυτού BigCity. Αλλά τα βάσανα δεν σταμάτησαν εδώ. Τα σφάλματα του template πολλά (όπως το τρομακτικό fatal error on line 1235 in file functions.php - ακούς εκεί “θανάσιμο λάθος”!!-) και ευτυχώς που οι κατασκευαστές του ήταν πρόθυμοι να μου λύσουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζα -ίσως επειδή ήταν ένα αγορασμένο template-. …και μετα, και μετα;;
Σήμερα μπορώ να πω ότι και επίσημα η χριστουγεννιάτικη περίοδος της σεζόν 2011-2012 έλαβε τέλος. Σε σχέση με πέρσι τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Αλλά όχι αρκετά καλά. Θέλω να πω, όλοι οι άνθρωποι περιμένουν τις γιορτές για να περάσουν καλύτερα. Ε, εγώ, κάθε χρόνο ενώ μπορεί να είμαι όλη τη χρονιά στο 7.5, όταν έρχονται τα χριστούγεννα πέφτω στο 6.5. Τι διάολο! Φέτος για 4η φορά τα τελευταία 5 χρόνια (θαρρώ) φρόντισα να είμαι κλινήρης με την αλλαγή του χρόνου και όχι επειδή νύσταζα. Αρρώστια βαριά έπεσε. Ψέμα, δεν ήταν βαριά αρρώστια. Μια μέρα κράτησε ο εγκλεισμός, αλλά φυσικά ήταν πάνω στην αλλαγή, οπότε τα πέρασα σκανδαλωδώς ειδυλλιακά.
Μετά από 2 χρόνια με το περίφημο Irresistable (έτσι λεγόταν το προηγούμενο τεμπλέιτ του μπλογκ μου) ήρθε η ώρα για αλλαγές. Θα πάρει κάποιο διάστημα να ετοιμαστεί, καθότι σκράπας, αλλά μέσα στην επόμενη δεκαετία θα τα έχω καταφέρει, θαρρώ.
Ως τότε, καλή χρονιά χωρίς βήχες και δύσπνοιες, ναυτίες και πονοκεφάλους, εύχομαι σε όλους (τι είχες γιάννη τι είχα πάντα – ή όπως το λένε τελοσπάντων).
Είμαστε η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα. Ο μίμιζ, ο μήτσος, εγώ και περιμένουμε ράθυμοι σε κάτι σκαλιά σε μια εκκλησία στον Μέγα Λημνιώνα (παραλία στη Χίο), μέσα στη ζέστη, για να παίξουμε το καθιερωμένο 6×6 στην άμμο . Είμαι αρκετά νυσταγμένος. Ξαφνικά ο μήτσος με πλησιάζει.
- Τι έχεις ρε τζι..
Μέσα στον ύπνο μου του απαντώ:
- Ρε συ διάβασα ότι ο Μέσι είναι πολύ κοντά στο να πάρει μεταγραφή, ίσως στη Μίλαν και δεν ξέρω αν θα παίξει σήμερα. …και μετα, και μετα;;
Ξέρετε πόσο είμαι των γιορτών, των παραδόσεων κλπ κλπ, δεν ξέρετε; Tέσπα αν δεν το ξέρετε, εγώ και οι γιορτές δεν τα πάμε πολύ καλά τα τελευταία χρόνια! Ε λοιπόν τούτη τη χρονιά εξέπληξα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Στόλισα δένδρο, μαζί με την βασούλα, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια.
Ωραίο είναι το άτιμο και θυμησιάρικο αν και δεν έχει φάτνη. Πάντα το χάιλαιτ του χριστουγεννιάτικου δένδρου ήταν μια φάτνη χάρτινη, τρισδιάστατη (είχε και βάθος), με άχυρο κάτω (το άχυρο ήταν λεπτές λωρίδες χαρτί) και με σούπερσταρς τους 3 μάγους οι οποίοι πάντα επέλεγαν εντυπωσιακές ενδυμασίες, ιδιαίτερα γοητευτικές. …και μετα, και μετα;;
Μεγάλη επιτυχία είχαμε χτες. Μετά το αναμενόμενο The Ides of March, δεν περίμενα ότι τόσο γρήγορα θα πετύχαινα και δεύτερο 8αράκι! Αυτή την φορά δεν είχαμε να κάνουμε με μέινστριμ κινηματογράφο. Ο αδερφός του Martin McDonagh (In Bruges) John Michael McDonagh γράφει και σκηνοθετεί το αυθεντικό The Guard. Αρχικά νόμιζα ότι ήταν ο Martin πίσω από τούτη εδώ την ταινία και πράγματι είναι λες και είναι φτιαγμένη από τον ίδιο δημιουργό. To ίδιο αβίαστο εκκεντρικό χιούμορ, ίδια σκοτεινή ατμόσφαιρα με την μελαγχολία να υποβόσκει σε κάθε πλάνο της ταινίας και τελικά ένα φινάλε που δεν το λες και happy end, αλλά δεν το λες και “μαύρη μαυρίλα πλάκωσε”! Το λες σίγουρα ιδιαίτερο. Όπως και ολόκληρο το φιλμ από το πρώτο του δευτερόλεπτο. …και μετα, και μετα;;
