Comfis

4 days in Berlin vol. Σλάιντ σόους

// March 14th, 2010 // 4 Σχόλια » // Προσωπικά, Ταξίδια

Ε και έφτασε η ώρα για το φοβερό και τρομερό πρώτο σλάιντ σόου στην ιστορία του Comfis.gr. Δεν έχω ιδέα αν θα δουλέψει, καθότι σκράπας προγραμματιστικά.. με λίγη προσπάθεια πιστεύω να τα καταφέρωω! Ουφ γιαα να δούμε. Ζήσααμε για μια ακόμη φορά μεγάλες στιγμές στα Βερολίνα! Ειδού το αποτέλεσμα!

(..η συνέχεια εδώ)

4 days in Berlin vol. Τείχος και άλλα

// March 12th, 2010 // 4 Σχόλια » // Προσωπικά, Ταξίδια

… και συνεχίζω ακάθεκτος, μπαίνοντας αμέσως στο θέμα.. Τα παιδιά ήθελαν να δουν κάτι από το Τείχος! Και εγώ ήθελα να δω Τείχος! Σε διάφορα σημεία της πόλης βρίσκουμε κομμάτια του, αλλά εμείς παίζει να διαλέξαμε το χειρότερο.. κοντά στο σταθμό της Bernauer Str. βρήκαμε ένα ακόμη φωτογραφικό μνημείο στο τείχος, με φωτογραφίες λίγο πριν και έπειτα από την κατασκευή του. Πριν φτιαχτεί το τείχος, περίπου 40000 ανατολικογερμανοί είχαν καταφέρει να ξεφύγουν προς το δυτικό Βερολίνο. Αν κάτι τέτοιο συνεχιζόταν, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας θα κατέρρεε. Έτσι οι Ανατολικογερμανοί αποφάσισαν να υψώσουν ένα Τείχος για να εμποδίσουν κάτι τέτοιο. Από το 1961 (οπότε και φτιάχτηκε) μέχρι το 1989 (και την πτώση του), πάνω από 180 Ανατολικογερμανοί δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να περάσουν από το φρουρούμενο Τείχος στο Δυτικό Βερολίνο (που ως την ένωση των δύο Γερμανιών παρέμενε ξεχωριστός θύλακας, μέσα στην Ανατολική Γερμανία). (..η συνέχεια εδώ)

4 days in Berlin vol. Ψωφοκρύοο

// March 10th, 2010 // 18 Σχόλια » // Προσωπικά, Ταξίδια

Άρτι αφιχθής από τα Βερολίνα, έπειτα από την τρίτη επίσκεψή μου εκεί, προσπαθούσα να σκεφτώ ποιο είναι το στοιχείο που διαφοροποίησε περισσότερο αυτη την εμπειρία από τις προηγούμενες. Ε λοιπόν, το δίχως άλλο, ήταν το Κρύο. Το Κρύο είναι ένα τέρας που σου επιτέθεται αρχικά στα κάθε λογής άκρα σου (μύτες αυτιά, χείλη, δάχτυλα.. σταμάατα βρε σάατυρεε) και αφού τα τσούξει/κάψει αρκετά, σου κόβει την ανάσα και σου πιέζει ασφυκτικά τον αυχένα. (..η συνέχεια εδώ)

Ένα ξεκούρδιστο βράδυ με τον Ian Brown

// February 28th, 2010 // 9 Σχόλια » // Μουσική

Mεγάλη υπόθεση αυτός ο Ian Brown! Τραγουδιστής των σημαντικότατων Stones Roses, με μεγάααλη σόλο καριέρα, με συμμετοχή στις καλύτερες στιγμές των UNKLE, με δύο πανέμορφους τελευταίους δίσκους.. εν ολίγοις πραγματικά μεγάλο μέγεθος! Στο προμόσον email που μου στείλανε, έγραφε:

Ένας καταξιωμένος και ίσως η σημαντικότερη φιγούρα της Βρετανικής σκηνής των τελευταίων 20+ χρόνων θα βρίσκεται μετά από πολλά χρόνια κοντά μας. Ναι πρόκειται για τον Ian Brown. Ο πρώην τραγουδιστής των θρυλικών- και απόλυτα επιδραστικών και αναγνωρισμένων- The Stone Roses, με ένα απόλυτα επιτυχημένο νέο album – το πολύ χορευτικό My way- έρχεται να θυμίσει στους παλιότερους και να διδάξει τους νεότερους τι σημαίνει χορευτικό indie με attitude και πως είναι ένας αληθινός rock star στη σκηνή.

Κάπως έτσι φτάνει η 26η Φεβρουαρίου και μετά από αρκετές αναποδιές, κατάφερα να δώσω το παρόν στο πολυαναμενόμενο λάιβ..

(..η συνέχεια εδώ)

Οι κινηματογραφικές εμπειρίες της εβδομάδας

// February 22nd, 2010 // 12 Σχόλια » // Επίκαιρα, Σινεμά

Προσπαθώντας να ακολουθήσω το σχέδιο της προηγούμενης εβδομάδας θα σας μιλήσω για 2 πράγματα.. το πρώτο και πιο επίκαιρο έχει να κάνει με την ταινία A single man – Ένας άνδρας μόνος. Παρασκευή βράδυ στο Ολύμπιον, η αίθουσα είναι κατάμεστη! Μετά από 2 ώρες καθηλωμένος στο τίμιο κάθισμα μου (όχι τόσο αναπαυτικό όσο τα στερ-ο-καθίσματα) δηλώνω ερωτευμένος με τον Colin Firth. Επιτέλους, του δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία και αυτός όχι απλά την αξιοποιεί. Δίνει μια ερμηνεία που μόνο με Όσκαρ μπορεί να εξαργυρωθεί! Σπαραχτικός, φλεγματικός, σαρκαστικός, συγκινητικά εύθραυστος, απόλυτα εκφραστικός, απογειώνει τον κύριο Τζόρτζ Φάλκονερ.  Δεν θα αντέξω να τον ξαναδώ σε άλλες ταινίες σαν το “Η τελευταία λεγεώνα”. Αυτό είναι ξεδιάντροπη σπατάλη!

(..η συνέχεια εδώ)

Πως το κάνω? vol. I

// February 21st, 2010 // 7 Σχόλια » // Internet

Ήρθε η ώρα το comfis.gr να δώσει λύσεις σε μερικά από τα πιο μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν εσας, τον διπλανό σας και γιατί όχι, την ανθρωπότητα ολάκερη! Για να είμαι πιο ακριβής, ο μπρο θα λύσει το πρόβλημά σας, αλλά αν δεν ήμουν εγώ, για να μεταφέρω τα tips σε εσάς, τι νόημα θα είχε. Είναι σαν να λέμε ότι ο Νεύτωνας ανακάλυψε την βαρύτητα, αλλά το μήλο που έπεσε στο κεφάλι του τον σκότωσε! Όχι, εγώ δεν θα αφήσω κάτι τέτοιο να συμβεί!

• Είστε λάτρης του Facebook? Αλλά σας τη σπάει το γεγονός ότι δεν μπορείτε να ξεγραφτείτε ανά πάσα στιγμή, με αποτέλεσμα να σας κυριέψει κατάθλιψη; Ιδού η λύση στο πρόβλημά σας: Διαγραφή απ’ το facebook (..η συνέχεια εδώ)

Η κακοτυχία και η θεωρία του χάους

// February 21st, 2010 // 11 Σχόλια » // Αμπελοφιλοσοφίες, Διασκεδαστικά, Προσωπικά

Τούτη ήταν βδομάδα της κακοτυχίας, ή τώρα που το σκέφτομαι έχουμε να κάνουμε με μήνα κακοτυχίας.  Αν τα δεις με μάτι ψύχραιμο, μπορείς ως και να σκάσεις στα γέλια με τις γκάφες/κακοτυχίες σου. Όταν μάλιστα, αποστασιοποιημένα παρατηρήσεις την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην κακοτυχία σου, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον!

Περιστατικό Α:

Την Πέμπτη είχε κανονιστεί συνέλευση στην πολυκατοικία.. γυρνώντας σπίτι παρατηρώ συνάρθροιση και έντονους τόνους στην είσοδο της πολυκατοικίας και τον σπιτονοικοκύρη μου, που αναγκάστηκε να έρθει και αυτός για να λύσει το πρόβλημα που είχαν (το οποίο στην πραγματικότητα ήταν ανύπαρκτο), να αγορεύει. Ο Σ. (σπιτονοικοκύρης) αφού τελικά έλυσε όλα τους τα προβλήματα, μου ζήτησε πολύ ευγενικά να τον πάω στην Χαριλάου. Παίρνω τη μηχανή, τον πάω στον προορισμό του και επιστρέφω (δεν διάσχισα πάνω από 1,5 χιλιόμετρο). (..η συνέχεια εδώ)

H θηλυκή πλευρά του καρναβαλιού

// February 15th, 2010 // 20 Σχόλια » // Διασκεδαστικά, Προσωπικά

Δύσκολα τα πράγματα στις αποκριές. Αυτό ήταν γνωστό, χρόνια τώρα. Δεν φτάνει που ήταν γνωστό, αποφάσισα να το κάνω πιο δύσκολο.

- Γιώωωργο, είμαι στο μαγαζί με τις περούκες, τι να σου πάρω;; βλέπω μια γυναικεία περούκα με κοτσίδαα

- Ε όχιι και γυναίκα.. βρε λες;; καλά πάρτην αυτήνα!

Τι στο καλό σκεφτόμουν όταν είπα ότι είναι καλή ιδέα να ντυθώ γυναίκα; (..η συνέχεια εδώ)

Ιστορίες του Αγ. Βαλεντίνου

// February 14th, 2010 // 4 Σχόλια » // Μουσική

O Tim, γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1947.  Και η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι μια ειρωνικά καλή ημερομηνία για να έρθει στη γη ένας τύπος που ήξερε να τραγουδάει τόσο όμορφα τον έρωτα. Η πρώτη μου εμπειρία από τον Tim Buckley, ήρθε πριν από περίπου 9 χρόνια, όταν πρωτοάκουσα το Phantasmagoria in Two. Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει πολλούς δίσκους του, ούτε έχω μελετήσει πολύ τους στίχους του. Αλλά η  ιστορία  του σε συνδυασμό με τα αριστουργήματά του, που με συγκινούν ακόμη, εδώ και τόσα χρόνια, μου ασκούν  έντονη γοητεία.

Ο Τιμ Buckley ήταν ένας άλλοτε ρομαντικός, άλλοτε σκληρός και άγριος πρίγκηπας, με μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ φωνή, ίσως μια φωνή που άλλη  όμοια της δεν γνώρισε ποτέ η φολκ ροκ μουσική. Ο πρώτος του δίσκος ήρθε το 1966 και παρουσίασε τον Τιμ στο ευρύ κοινό, ίσως με τον όχι πιο εντυπωσιακό τρόπο, αλλά ότι θα ακολουθούσε θα τον έκανε αξέχαστο. Ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί ο δίσκος Goodbye and Hello.

(..η συνέχεια εδώ)

Οι κινηματογραφικές εμπειρίες της εβδομάδας

// February 12th, 2010 // 12 Σχόλια » // Σινεμά

Αυτό το θέμα με τα κινηματογραφικά νέα πολύ με έχει ταλανίσει τον τελευταίο καιρό.. Δεν μπορώ να γράφω στο μπλογκ μου (με τη μορφή που είναι) σε ξεχωριστό ποστ για κάθε ταινία που βλέπω. Θα γινόταν κουραστικό. Και τότε ήρθε η θεία φώτιση:  ένα ποστ ανά βδομάδα με περιγραφή των πιο σημαντικών ταινιών που είδα στη διάρκεια της! Πως σας φαίνεται; Αν δεν σας αρέσει,  άι ντον’τ γκιβ ε σιτ, αν σας αρέσει, χαίρουμι

E, τούτη τη βδομάδα, αποφάσισα να δω την καινούρια ταινία του ιδιαίτερα ελπιδοφόρου Jason Reitman. Θα αναρωτηθείτε, γιατί ελπιδοφόρος περικαλώ; Θα σας απαντήσω φέρνοντας το Juno ως επιχείρημα. Ε, όπως και να το κάνουμε, ήταν μια ταινία, ιδιαίτερη, φρέσκια, ευχάριστη, που άφησε το στίγμα της. Και μετά μαθαίνω ότι η καινούρια του ταινία τιτλοφορείται “Ραντεβού στον Αέρα” (αγγλιστί Up in the air) και σκέφτομαι, μα τι στο καλό, ελληνικό μιούζικαλ με την Βλαχοπούλου θα δούμε; Το παραπάνω, σε συνδυασμό με την παρουσία του Κλούνεϊ που – αν εξαιρέσουμε το Michael Clayton, όπου και ήταν καθηλωτικός – κάποιος θα πει και για το Syriana ή το Goodbye and Good Luck – έχει αναλωθεί περισσότερο σε ταινίες που δεν αγάπησα ιδιαίτερα, δεν με ιντρίγκαρε να δω την ταινία. Στη συνέχεια μαθαίνω ότι  το Up in the air θα διεκδικήσει το όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκέφτομαι ότι κάποιος λόγος θα υπάρχει γι’αυτό.

(..η συνέχεια εδώ)